Mechaniczna Rzodkiewka 2.0

The Thermodynamical Miracle

2012-02-25T06:24:00.005-08:00

Cuda w naszym życiu. Spotykasz kogoś, rozmawiasz, integrujesz się. Uderzasz codziennie o niezliczoną liczbę ludzi, chaotycznie, jak atomy. Nic się nie dzieje. Czasami spotykasz jednak atom, który wchodzi z Tobą w reakcję, choć wszystko to kończy się połowicznym rozpadem. Cuda się zdarzają, zła karma też. Nie, bo ona jest zraniona i nie chce. Nie, bo kocha. Nie, bo jeszcze inna ślicznie pachnie i wspaniale się pieprzy, ale cię nie rozumie. Nie, bo to niemożliwe. Nie, bo bóg albo Bóg. Nie, bo czas. Nie, bo to bez sensu...

"Events with odds against so astronomical they're effectively impossible, like oxygen spontaneously becoming gold. I long to observe such a thing. And yet, in each human coupling, a thousand million sperm vie for a single egg. Multiply those odds by countless generations, against the odds of your ancestors being alive; meeting; siring this precise son; that exact daughter. Until your mother loves a man she has every reason to hate, and of that union, of the thousand million children competing for fertilization, it was you, only you, that emerged. To distill so specific a form from that chaos of improbability, like turning air to gold... that is the crowning unlikelihood. The thermodynamic miracle."

Fight!

2012-02-24T02:45:00.008-08:00

Kocham boks. Ten czysty, ten nieskażony medialną oranżadą. Okazuje się, że poczucie schizofrenii, rozerwania między uwielbieniem do sztuki wysokiej i tzw. jarmarcznego sportu (nie moje zdanie, raczej krzywdzący stereotyp), jest nieuzasadnione.

Pisarze, aktorzy i reżyserzy, którzy byli też bokserami: Ernest Hemingway, Edward Kurowski, Byron, Jerzy Skolimowski, Jack London, Jason Schwartzman, John Houston, John Wayne, Sly Stallone (oczywiście!), Jack Palance, Bob Hope, Mickey Rourke, Dean Martin, Anthony Quinn, Robert De Niro (przygotowując się do roli w "Wściekłym Byku" stoczył kilka amatorskich potyczek), Daniel Olbrychski, Uwe Boll (he, he, he).

Wszystkich ich uwielbiam, oprócz Bolla, oczywiście ;-).

Pralki, które pasują, i mężczyźni, którzy je pożądają

2012-02-19T14:11:00.000-08:00

Nie zawsze można dostawać to, co się chce. To dobrze. Stare, dobre amerykańskie przysłowie mówi, że należy uważać, o czym się marzy, bo marzenia mogą się spełnić.

You can't always get what you want, nie chcę jeszcze kupić pralki. Sprawdzę w innych sklepach AGD, czy oferuję równie piękne modele. Może któraś będzie bardziej pasowała do mojej łazienki.

Nie ma idealnych pralek. Pralka to metafora miłości, głupcze!

Wierszyk do Scarlett Johansson ode mnie, joł

2012-02-16T00:31:00.002-08:00

O Scralett, o Scarlett, dziewczyno z perłą

Przy tobie inne gwiazdeczki wręcz bledną

Billa Murraya uwiodłaś latem w Tokio

Allena okulary parują, spodnie aż mokną

Gdy śpiewasz Toma Waitsa teksty życiowe

Uderza mnie prawda banalna – chcę Cię za żonę!

Bardzo ciepłe miejsce

2012-02-09T02:38:00.000-08:00

Chyba najsmutniejszy kawałek, jaki słyszałem. Siedząc w pociągu, czytając powieść i komiksy na tablecie, słucham tego ciągle i ciągle. Tyle obrazów, tyle twarzy, tyle miejsc...

Inspiration

2012-02-05T04:00:00.000-08:00

(Kilkuletnie brandy Stock)
+

+

=
Inspiracja. Piszę.

Also starring:

Oh, well, the devil makes us sin...

2012-02-04T06:08:00.000-08:00

It's unfortunate that when we feel a storm,

we can roll ourselves over 'cause we're uncomfortable
Oh well the devil makes us sin
But we like it when we're spinning, in his grin.
Love is like a sin my love
For the ones that feels it the most
Look at her with her eyes like a flame
She will love you like a fly will never love you, again
Oh, ho..
It's unfortunate that when we feel a storm,
we can roll ourselves over when we're uncomfortable
Oh well the devil makes us sin
But we like it when we're spinning, in his grin.
Oh, ho,..
Love is like a sin my love
For the one that feels it the most
Look at her with her smile like a flame
She will love you like a fly will never love you, again

Nie wiem, czy to oficjalny klip (+18, proszę Państwa), nawet nie spodziewałem się, że dzisiaj będzie to moja osobista Oda do Dysfunkcji i Szaleństwa.

[*]

2012-02-03T15:42:00.000-08:00

Lubię poezję Pani Szymborskiej, ale nie czułem chęci, by zabrać głos w sprawie jej śmierci. Do poezji podchodzę niechętnie, wiersze krakowskiej poetki znam z co najwyżej dwóch zbiorów kupionych pośpiesznie w antykwariacie, ale czasami z chęcią do nich wracam. Najbardziej utkwił mi jednak w pamięci wiersz, o którym przypominam sobie zawsze, gdy widzę domorosłych byczków i zawody kulturystyczne. Nie, nie jestem hipokrytą, sam param się czasami, z nudów głównie, podrzucaniem ciężarów, pływaniem, jednak poetka bardzo trafnie zaobserwowała, że kończy się kult sportu, a zaczyna kult sztucznie napompowanego ciała i udawanej krzepy na pokaz. A na to zgodzić się nie mogę.

Od szczęk do pięty wszedł napięty,
Oliwne na nim firmamenty,
Ten tylko może być wybrany,
Kto jest jak strucla zasupłany.

Z niedźwiedziem bierze się za bary
groźnym (chociaż go wcale nie ma).
Trzy niewidzialne jaguary
padają pod ciosami trzema.

Rozkroku mistrz i przykucania
Brzuch ma w dwudziestu pięciu minach.
Biją mu brawo, on się kłania
Na odpowiednich witaminach

Idee Warte Rozpowszechniania

2012-02-03T13:43:00.000-08:00

Wiem, że nie macie czasu na mądre rzeczy, bo pracujecie, rodzicie dzieci, słuchacie księży, mistyków oraz Waszych babć, ale polecam regularne przeglądanie strony TED z ciekawymi wykładami, od niedawna również z polskim tłumaczeniem. Ja się uzależniłem, a niektóre wystąpienia sprawiają, że delikatnie szumi mi w głowie. Zapewne przeczyszczane są wtedy ścieżki w mózgu. To dobre uczucie.

Na początek coś dla geeków i coś dla Fanklubu Darwina. Komiks i darwinizm.

Nie kłam, Kotku...

2012-02-03T10:14:00.000-08:00

Sprawa Madzi z Sosnowca poruszyła całą Polskę (zainteresowanych odsyłam tutaj), przyćmiła nawet nieco ratyfikację ACTA, choć jestem pewny, że takie wypadki zdarzają się o wiele częściej, niż chcielibyśmy wiedzieć. Nie oceniam matki, która zacierała ślady, nie buduję teorii spiskowych, nie tworzę sądów o winie lub niewinności, nie wyśmiewam nawet tego, że rodzice po wyjściu z prokuratury chcieli „pójść do kina obejrzeć horror, aby się odstresować”. A każdy, kto mnie zna, wie, że pochodzę z dystansem do ludzi, którzy najlepiej wypoczywają, oglądając slashery, nie ufam skurwielom po prostu…

Sprawa Madzi jest dla mnie pretekstem, aby znowu polecić Wam serial „Lie to Me” (po polsku – „Magia Kłamstw”), który można obejrzeć dzięki uprzejmości TVP2. Serial opowiada o naukowcu - komunikologu i behawioryście – który jest ekspertem w dziedzinie wykrywania kłamstw. Dr Cal Lightman (świetny Tim Roth) pomaga zarówno FBI, policji, kancelariom prawniczym, korporacjom jak i osobom prywatnym. Jak to robi? Otóż są sytuacje, w których kłamstwo musi nam wyciec – nie chodzi o oklepane szukanie dziury w z pozoru spójnych relacjach (jak w przypadku relacji matki Madzi). Twarz i język, głównie pod wpływem stresu, nieustannie wypuszczają sygnały prawdziwe, nawet jeśli naszą intencją jest oszukać współrozmówcę (szerzej o mikromimice tutaj).

Podczas sprawy wypadku/zabójstwa/zaginięcia Madzi z Sosnowca użyto wariografu, jak wiemy – urządzenie nie jest bezbłędne, co równie bezbłędnie wyśmiano w „Magii Kłamstw”. Matka mogła wypaść podczas badań całkiem nieźle, wszak podczas analizy brane są pod uwagę takie czynniki jak stres i kontekst. Co się jednak stało? Kobieta pękła, bo bała się samych badań, więc detektyw Krzysztof Rutkowski wykorzystał sytuację i usłyszał szokującą opowieść, jakoby dziecko po prostu wypadło z rąk i rozbiło głowę o próg. Kolejny tryumf psychologii nad technologią.

Sprawa jest smutna, nie powinna stać się przyczyną do dyskusji na temat aborcji, praw rodzicielskich etc. Mam nadzieję, że Internet pochłonie to mroczne kuriozum już wkrótce, a opinia społeczna zamilknie. Warto jednakże pamiętać o jednym: Kłamstwo ma krótkie nogi.

Do refleksji: książka, która wywarła na mnie wrażenie, napisana przez psychologa, doktora Paula Ekmana (swoją drogą, na nim wzorowany jest serialowy Lightman), pt. „Kłamstwo i jego wykrywanie w biznesie, polityce i małżeństwie”. Polecam.

Bzium...

2012-02-03T00:28:00.000-08:00

Dwie frustrujące mnie sprawy posprzątane tego samego dnia, choć nie w sposób satysfakcjonujący. Wyszło nieelegancko, ale mam nadzieję, że mam je permanentnie za sobą. To były całkiem podobne sprawy. Refleksja? Zamiast łykać bullshit, kłamstwa i gierki - łykajmy sztukę.

Chciałbym odwiedzić kiedyś restaurację H. R. Giggera:

Jest trzydziesty dzień stycznia

2012-01-30T14:30:00.000-08:00

Jest trzydziesty dzień stycznia. Przerażający dzień. Budzisz się rano, jeszcze przed chwilą byłeś młodszy, miałeś tylu przyjaciół, jak zahipnotyzowany potakiwałeś im: tak, kocham cię, ciebie też, zadzwonię jutro, zobaczymy się, tańczyć, pić, polać jeszcze, jesteście najlepsi na świecie, a pamiętasz, jak marzyliśmy, boże, jakiś ty twardy, pożycz stówę…

Potem się rozmyło. Przez cały dzień nie ma cię dla nikogo, wyłączasz komórkę, z powodu jakiejś sadystycznej przyjemności gapisz się w sufit i próbujesz oddzielić fałszywych przyjaciół od prawdziwych, realne uczucia, które można objąć ramieniem, od dymu w kształcie serca, który równie dobrze może mieć kształt kobiecego tyłka, ale kto by tam się przyglądał. Tak łatwo pomylić kształt serca z pupą.

Mówią ci, że jesteś świetny. Że ich rozbawiasz. Że z chęcią wzięliby ci do ust. Że uratowałeś im życie.

Skoro jesteś taki ważny, skoro miałeś realny wpływ na to, jak czują się dzisiaj, czemu nie zauważają, że to wszystko ci wisi, że robisz te piękne rzeczy z przyzwyczajenia, a ich puste – choć nie tak puste jak twoje – mordy przyprawiają cię o mdłości? Ach, gdyby zostawił ci ten świat choćby wenę i jasny umysł, aby określić się jakoś. Nic z tych rzeczy. Bo nawet to, co napisałeś wyżej, nie jest tym, co planowałeś napisać. Przypadkowy ciąg słów.

Nigdy nie będziesz już tak radosny, szczerze cierpiący i szczerze kochający jak kiedyś. Ale i tak powiedzą, że jesteś zajebisty.

Dance, dance...

2012-01-19T14:16:00.000-08:00

Żadnej popkulturki, sztuki wyższej czy pseudofilozofowania na temat związków.

Ok, nie mam pojęcia, skąd znajdę czas oraz siły na taniec przy takim natłoku sportowych obsesji, ale będę tańczył, nie ma bata.

Nie, żebym miał gumowe nogi, słyszałem miłe słowa o swoich ruchach (kłamały!), jednak chciałbym więcej, lepiej i seksowniej. Bądźcie ostrzeżeni - zaczynam lekcje salsy! Hugh Jackman się schowa!

Elementary, Dear Watson...

2012-01-17T15:40:00.000-08:00

Uwielbiam opowiadania i nowelki Doyle'a. Na ekranie też je lubię. Nowa kinowa wariacja na temat Sherlocka Holmesa z Robertem Downeyem Juniorem jest ciekawa, lecz mam nadzieję, że nie przyćmi prawdziwej perełki, jaką wyłowiłem dzięki uprzejmości brytyjskiej telewizji BBC.

"Sherlock" to miniserial składający się jak dotychczas z dwóch sezonów po trzy odcinki. Każdy odcinek trwa półtorej godziny. Współczesny Londyn, doktor Watson jako lekarz polowy, który niedawno wrócił z Iraku, zamiast dziennika - internetowy blog. Holmes? Dziwak o umyśle niczym superkomputer, potrafiący korzystać ze zdobyczy współczesnej techniki. Lubi ubierać się jak hipster. Poza tym? Wspaniałe nawiązania do klasycznych powieści Doyle'a oraz dwie wschodzące gwiazdy brytyjskiego kina - Martin Freeman i Benedict Cumberbatch. Wciągające, mroczne, zabawne.

Not another teen drama...

2012-01-17T10:42:00.000-08:00

Kolejne, synthpopowe brzmienie, które powinno się znaleźć na ścieżce dźwiękowej do "Drive". Od teen-drama do Kinga i Lovecrafta. Pretty mind-blowing, miłego słuchania.

To

2012-01-17T09:00:00.000-08:00

Jeśli on/ona w każdym zdaniu używa "ja" - spieprzaj;

jeśli jego/jej zainteresowanie Twoimi słowami, planami i marzeniami równa się zeru - spieprzaj;

jeśli jedyne, co Was łączy, to kilka imprez, wspólna paczka znajomych i niespełnione obietnice - spieprzaj i szukaj dalej;

jeśli intuicyjnie choć wyczuwasz, że on/ona podejmuje dziwaczne kroki, tylko dlatego, by wzbudzić Twą zazdrość i niby zmotywować do działania - spieprzaj, nie działaj i nie czuj zazdrości, baw się w inną grę. Proszę, bo za dużo toksycznych chujów i pizd chodzi po tym świecie.

Udało Ci się osiągnąć sukces? Pokochałeś/aś swoje towarzystwo bardziej niż kogokolwiek innego? Zrealizowałeś marzenia? Nie? Daruj sobie więc wmawianie, że "to" to "to", kiedy "to" nie jest nawet bliskie "temu".

To jeszcze nie "to".

Nihil novi

2012-01-14T07:05:00.000-08:00

Nihil novi, status najważniejszy. Szczęściem, dla niektórych pojęcie statusu jest szerokie. "Zajebiste komiksy rysuje, jest fajny". "Ale ma ładną kolekcję płyt, jest fajny".

So true

2012-01-13T15:31:00.000-08:00

"First you take a drink, then the drink takes a drink, then the drink takes you"

F. Scott Fitzgerald.

So true.

L4

2012-01-12T06:44:00.001-08:00

Zwolnienie lekarskie, 10 dni. Doliczając do tego długi weekend Trzech Króli - 13 dni. I choć do pracoholików nie należę, a nadrabianie filmowych i literackich zaległości to dużo dobra, nudzę się. Wypiłem najlepsze wino, jakie miałem w lodówce. Zjadłem dużo niezdrowego żarcia, nie golę się, nie uprawiam sportu i seksu. Wystarczy.

Moja zajebista recenzja i analiza

2012-01-06T12:36:00.000-08:00

"Mission Impossible: Ghost Protocol" takie se, ocena 6/10. Oglądałem w fajnym towarzystwie, za co cztery punkty, a kolejne dwa za pewną kurewsko epicką scenę. Magazyn "Film" też mógłby podarować sobie bidolenie, a we wszelkich recenzjach powinno się wklejać coś takiego i morda, do cholery, w kubeł:

Źle wybrałeś, zdychaj...

2012-01-04T15:38:00.000-08:00

Dotarło do mnie, że spieprzyłem sobie na własne życzenie ten 2011.

Moment, w którym do człowieka dociera, ile bezsensownych czynności składa się na jego codzienną egzystencję, kłuje w sam środek serca. To najgorszy rodzaj ukłucia – zdanie sobie sprawy z tego, że żadna z chwil nie wróci, a to, co zrobiliśmy, było jedynie wariantem, oczywiście tym gorszym. Zamknąłem się w pokoju, zamiast wypić herbatę z babcią. Czytałem książkę, zamiast rozmawiać z siostrą. Grałem w jedną z durnowatych gier komputerowych, zamiast wypić piwo z bratem i spróbować dotrzeć do źródeł jego problemów. Nasze życie rozwidla się co chwile, odsuwamy od siebie ludzi wartych miłowania, wybieramy znajomość z tymi, których obraz istnieje jedynie w naszych głowach. Z fantomami, które nie istnieją, które są na tyle dobre, na ile pozwala nam nasza własna wyobraźnia. Kiedy indziej – wybieramy szczeniackie przekomarzanie się na facebooku lub kolejną, nie wnoszącą nic nowego w nasze życie rozmowę na gadu-gadu z tymi, którzy nie powinni być nikim więcej niż ciągiem binarnej treści całkowicie wyzutej z formy. W tym samym czasie przyjaciółka woła nas na kawę, a my się wykręcamy. Nie możemy, bo coś…

Przekomarzajcie się na fejsie dalej, Piękne Istoty, uśmiechajcie na gadu-gadu lub obiecujcie sobie, że wyjdziecie z domu i pooddychacie chwilę w czyimś towarzystwie. Kłamcie, że tego właśnie chcecie, a nie macie odwagi, aby sięgnąć po to, co Wasze.

Nawet nie łudź się, Czytelniku, że w tej ciągle rozwidlającej się na "zero" i "jeden" hipertekstowej książce, zwanej codziennością, klikasz w odpowiednie miejsca i oglądasz odpowiednie profile. Niemożliwe. Nawet teraz straciłeś czas, czytając te wymiociny, bo mogłeś przyjść do mnie, przeprosić, potrzymać za rękę i gapić się, jak uchodzą ze mnie nerwy. I to jest ważne w nowym roku.

Geeks VERSUS Nerds

2012-01-04T13:24:00.000-08:00

Cool stuff. Which side are you on? (Click to enlarge).

From: MastersInIt.org

Bubbles ;-*

2012-01-02T07:38:00.000-08:00

You are creating all the bubbles at night
I'm chasing round and trying to pop them all the time
We don't need to trust a single word they say
You are creating all the bubbles at play

There's a girl
There's a girl
There's a girl
There's a girl
There's a girl

Ranking i życzenia noworo... Oh, shut up you dumb fuck!

2011-12-31T07:44:00.000-08:00

Tak, zanim oddam się całkowicie noworocznemu resetowi i pożegnam dwa tysiące jedenasty odwodnieniem, euforycznym krzykiem i odparzeniami w miejscach intymnych (wszystko to – no, może nie wszystko – w gronie części przyjaciół), wdam się w typowe blogowe kulturalne pieprzenie.

Podsumowania czyli. Tak, będę jednym z tych, którzy myślą, że ich gust jest jakimś wyznacznikiem i mają prawo oraz kompetencje, aby rekomendować. Swoją drogą – dochodzą mnie słuchy, że na mój blog zaglądają też mutanty z 50-centymetrowymi bicepsami, które tylko czekają na ranking moich ulubionych shake’ów białkowych i suplementów diety. Dobrze wiedzieć, bo zamiast tego dostaną…. TO, CO, KU*WA, NALEŻY PRZECZYTAĆ, OBEJRZEĆ i PRZESŁUCHAĆ, ABY SZPANOWAĆ PRZY LASKACH, GDY JUŻ BICEPS OPADNIE, A CIAŁO SIĘ ZDEGENERUJE!

Mechaniczorzodkiewkowy 2011 rok to:

KSIĄŻKI (Wydane w Polsce):

„Listy Lem-Mrożek” – Świetny zbiór, choć napaliłem się, że kiedyś w końcu zostaną wydane korespondencje Stanisława Lema i Czesława Miłosza (istnieje kilka listów, które zapowiadają świetną ucztę intelektualną). Panowie piszą z powagą, bez lizania się po jajach, ale i intelektualnej spinki. Książka jest zabawna, momentami przebija się przez nią zrezygnowanie, uczucie niezrozumienia przez świat, ale przede wszystkim – fascynacja drugim artystą, ale nie jak u Iwaszkiewicza i Miłosza (którzy, jak wiadomo, chcieli ssać swoje fiuty, niemetaforycznie), tylko subtelniej, bardziej swojsko... Bez fascynacji nie ma tworzenia. U źródeł tworzenia zawsze jest fascynacja. Czytałem jednym tchem.

Thomas Pynchon „Wada ukryta” – Szalone, paranoiczne, jakby Big Lebowski team-upował się z Chandlerem, Hunterem S. Thompsonem i głównonurtowym Dickiem w powieściach obczyajowych. Dużo ćpańska, troszkę ruchańska. Wsiąkłem, bolała mnie głowa, ale lubię taki ból głowy. U samego źródła – Ameryka, która się rozpada, ale rozpaść się nie może. Reklamuję tego Pynchona od kilku lat, przeczytalibyście coś w końcu, Idioci.

Michał Witkowski „Drwal” – „Lubiewa” nie polubiłem, za dużo gejozy, a najnowszą książkę Witkowskiego kupiłem, bo podobały mi się fragmenty czytane w radiu przez Więckiewicza. Zabawna, szybka i złośliwa narracja. Właśnie takiej książki potrzebowałem, wali niczym topór wcale nie topornym humorem w sam środek czaszki. Autor gej, ale co zrobić.

I jeszcze: China Mieville „Kraken”, Wojciech Orliński „Ameryka nie istnieje”, Michel Houellebecq, „Mapa i terytorium”, Stephen King „Dallas 63’”.

FILMY:

„Drive”, reż. Nicolas Winding Refn – Najlepszy film o samochodach, najlepsze kino akcji, zemsty i najs nawiązanie (bo subtelne) do spaghetti westernów. Film pulsuje europejskim artyzmem, neonami, synthpopowymi dźwiękami i z pozoru banalnymi prawdami – nic nie potrafi wyzwolić takiej dawki agresji, jak właśnie miłość. Plus Gosling, który hipnotyzuje widza w każdej scenie, nawet ja chciałem go przelecieć. Złota Palma w Cannes, a scena, w której chłop z babą się liżą w windzie, a następnie chłop niszczy głowę innego chłopa - kultowa.

„Druga Ziemia”, reż. Mike Cahill – kameralne, ale mądre kino SF z dużą dawką „mindblowingu” (rozpieprzające umysł, brakuje w języku polskim przymiotnika „mózgorozpieprzający”).

„Baby są jakieś inne”, reż. Marek Koterski – gorsze niż „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” i „Dzień świra”, ale ciągle świetnie napisane oraz zagrane kino frustracji. Oglądałem bez zażenowania i mam ochotę odświeżyć sobie ten film. Więcej dobroci w polskim kinie w roku 2011 nie zauważyłem. Bo niby co? Gówniana i przerysowana „Sala samobójców”, tak prawdziwa, jak prawdziwe są statusy na fejsbuku? Kij w pupkę Komasie i za płot.

I jeszcze: „Wkraczając w pustkę”, „Drzewo życia”, „Kod nieśmiertelności”, „Kapitan Ameryka”.

MUZYKA:

Daft Punk „Tron Legacy Soundtrack” – Daftowcy zrobili świetną ścieżkę dźwiękową do średniego filmu cyberpunkowego. Udało im się połączyć epickie dźwięki typowych soundtracków, w których oddaje się klimę ratowania a) świata, b) miłości, c) wartości, ale 8-bitowe ścieżki nie są tutaj jedynie wstawkami, nadają wszystkiego ton novum (O Ja Cię, piszę jak hipster!). One są równie ważne, co rzępolenie kinowych „tu-dum-dum-dum”. Hans Zimmer może possać. Cały film „Tron Legacy” to Daft Punk.

Tim Hecker „RAVENDEATH, 1972” – dużo dronowania, dużo pianina i naprawdę kosmicznego ambientowania, ale nie będę rzucał hipsterskimi kliszami recenzenckimi, bo i tak macie otłuszczony mózg, wielkie karki i szerokie spodnie. Idealne przed snem, pierdolnąć się w kimę wraz z Heckerem to spokój duszy. Dobre do mleka i ciastek.

Cliff Martinez i inni „Drive Soundtrack” – wspaniały film, wspaniała muzyka. Martinez wozi Cię po mieście, każe zatrzymywać na światłach, aby nie przypieprzyli się do Ciebie „niebiescy”, a następnie daje ciche przyzwolenie na usadzenie na swoich kolanach jakiejś pięknej dziewczyny. Sensualnie, spokojnie, jak piękny seks, a kilka kawałków („Nightcall”, „Under Your Spell”) syntezatorowych nie pozwala przebudzić się z tego snu.

I jeszcze: CAVE IN “White Silence”, Mogwai “Hardcore will never die, but you will”.

I jeszcze krótko, z tak zwanych Bękartów Kultury, ale nie nazywajcie tak komiksów, seriali i gier głośno, bo dam Wam w ryj:

Komiksy mind-blowowe: “Daytripper”, kolejne “Locke and Key”, “Wolverine and The X-men”, “New DC: Swamp Thing”.

Seriale mind-blowowe: “Louie”, “Community”, “Bored to Death”, "Sons of Anarchy".

Gry mind-blowowe: “Batman: Arkham City”, “Wiedźmin 2”, “Deus Ex: Human Revolution”.

Aha, a z odżywek, które zeżarłem w 2011, polecam:

Noworoczne ssanie kasy

2011-12-30T03:19:00.000-08:00

Ja nie prowadzę krucjat przeciwko samonaprawczym poradom i poradnikom. Ale...

Mój znajomy, przygruby rudy polonista, który de facto jest sympatycznym kolesiem, jednak za często pieprzy bez opamiętania różne głupoty, był ostatnio na "szkoleniu w podrywaniu", zachwalając mi je przeogromnie. Nie pytałem, ile wybulił, pewne jest jednak, że wybulił. Bulić nie muszę, bo rozmawiam z kobietami, nikt mnie nie musiał tego uczyć - życie mnie skazało na wieczną obecność tychże. True story.

Jestem cwany. I pracuję w budżetówce. Nie będę płacił za coś, co youtube da mi za darmo! Znalazłem więc kilka perełek z dziedziny "szkolenia życia", umacniając się w przekonaniu, że goście prowadzący szkolenia i ich "abra-kadabra" to szczersza, bardziej bezpretensjonalna zieja niż oglądanie występów stand-up komediantów rzucających kawałami o menstruacji i starych ludziach. Wydaje mi się (a smutne byłoby się dowiedzieć, że nie mam racji), iż nie nie znam żadnej inteligentnej i pociągającej swoją inteligencją kobiety, która poleciałaby na takie cuda. Co najwyżej wysłałyby kolesi na siłownię, przeszczep włosów lub do logopedy:

Moja smutna refleksja na ten kolejny, dwa tysiące dwunasty, rok: Jesteś obleśną, grubą, zapoconą, niedoczytaną, pozbawioną empatii i nie czerpiącą przyjemności z rozmowy parówą, nie pociupciasz sobie, co najwyżej dodasz jakąś nową płaską buzię na facebooku. Potem umrzesz w samotności, rozłożysz się na kanapie i zeżrą Cię koty. Sylwestra spędzisz z Bestami.pl lub na prawiczej domówce.

I like it

2011-12-25T09:44:00.000-08:00

Rodzina, przyjaciele, dobry alkohol, wszystko zmierza w dobrą stronę.

Kobiety potrafią być seksowne zimą jak nigdy. Jest coś podniecającego i przywracającego wiarę w idealnie porozumienie między płciami, gdy dookoła krzątają się pod prawdziwą choinką kot z psem, a dogasający ogień kominka rozświetla tylko dywan, dwie szklani z aroniową nalewką i rozgrzane twarze. Odżywam zwykle wiosną. Chyba nauczyłem się kontrolować swoje ciało, rozgrzewa mnie również zima. Jestem pieprzonym mnichem znającym magiczne sztuczki.

Mężczyzna potrzebuję do szczęścia tylko takich chwil. Reszta to pierdoły.

Groch z kapustą, życzenia, śledź, bdum-ptsh!

2011-12-24T05:36:00.000-08:00

Ostatnio rzadko piszę. Czasu nie mam, rodzina się zjechała, wypijane są hektolitry dobrego wina, stocka i różnorodnych likierów, mój brat codziennie prosi mnie o krótką walkę w MMA na Playstation 3, znajomi nie wiedzą, że nie chcę ich widzieć w swoim domu w czasie fazy odpoczynku... Święta pełną gębą.

Nie wiem, ile osób jeszcze czyta ten blog, statystyki i komentarze pokazują, że są jeszcze jacyś regularni czytelnicy. I właśnie Im, tym lubiącym kicz wręcz ocierający się o pornografię i moją, rozłożoną na łopatki, składnię, życzę wesołych, rodzinnych, ciepłych, regenerujących ciało i umysł świąt Bożego Narodzenia. Kocham Was, Przyjaciele. Wirtualna piątka, klaps w pupę i lizanko pod jemiołą... Ci, którzy mają w dupie moje życzenia i chęć pocałowania mnie pod jemiołą - zrywać stąd ;-).

Książki i alkowa

2011-12-16T16:00:00.000-08:00

Przetrwałem pierwszą falę rozczarowania i gniewu, ciśnienie ze mnie schodzi, nie spinam już pośladów i mam zamiar zrobić coś sensownego dla ludzkości. Tyle o cyckach.

http://www.facebook.com/nieczytasz Podoba mi się nazwa akcji "Nie czytasz? Nie idę z Tobą do łóżka!", zabawna jest. Śmiechy, żarty, ale zdałem sobie sprawę, że czytanie książek jest dla mnie bardzo seksowną czynnością. Czytać, Drogie Panie i cytując Johna Watersa: "If you go home with somebody, and they don't have books, don't fuck 'em!".

I think i knowy you

2011-12-13T11:21:00.000-08:00

Drugi dzień oglądania wypowiedzi Henry'ego Rollinsa. Wielki, twardy punkowy skurwiel, którego celem w życiu stało się motywowanie słabszych, zakompleksionych, skrytych. Ten apel jest właśnie tym, co chciałbym im mówić.

Czasami dziwiłem się, czemu taka cwaniaczkowata (od dzieciństwa) i pyskata (od kiedy zaczęłem posługiwać się mową) istota jak ja zainteresowała się uczeniem dzieciaków, studenckimi wolontariatami i innymi sprawami, które stereotypowo należą do kompetencji grzecznej katolickiej młodzieży. Rollins chyba wie, jak to jest jednocześnie chcieć dać komuś w zęby i martwić się o tych, którzy zwykle w zęby dostają. Yeah, I think I know You...

Henry Rollins rolls! Kobiety

2011-12-12T12:22:00.000-08:00

Zafascynowany jestem różnymi stand-upami Henry'ego Rollinsa (polecam wpisać "Henry Rollins" w yout'a, można się pośmiać, słuchając jego tez o Ku Klux Klanie, hipsterach, narkotykach. Ten człowiek jest antytezą zaćpanych i przenudnych w swoim buncie rockmanów, punkowców).

A najbardziej podoba mi się jego filozofia treningu ciała i duszy (może dlatego zawsze wypada interesująco w wywiadach i może pochwalić się świetną muskulaturą). Z tym, co mówi o kobietach, nie do końca się zgadzam, brzmi mizoginicznie, ale... cholera, czy słowa w stylu "nudzę się laskami, które mają w dupie ciało, umysł i swój wolny czas" nie jest najszczerszym wyznaniem, na jakie facet pragnący od życia czegoś więcej niż łatwego seksu może się zdobyć?

Czerwona

2011-12-11T08:02:00.000-08:00

Takiej dawki wszechogarniającej frustracji, psychosomatycznej karuzeli i pierdolonej zabawy nie zaserwowano mi dawno, choć sam sobie jestem wszystkiemu winien. Ręce, głowa, hormony i poziom cukru - wszystko mi opada, gdy myślę o tym, że tylko nasz popieprzony gatunek potrafi gryźć, nie dotykając drugiej osoby fizycznie. Mentalne drapieżnictwo, ale jak to u zwierząt - należy im pozwolić pozagryzać się nawzajem.

Chciałbym w najbliższym czasami puścić w obieg ważne ostrzeżenie: Jestem wkurwiony. Jestem wkurwiony, należy mnie unikać, jestem wkurwiony, należy mi oddać pożyczone pieniądze, jestem wkurwiony - nie należy zapraszać mnie na sparingówkę z rękawicami bądź obrażać moich przyjaciół. Ludzie muszą to wiedzieć. To ważne...

... albo nie. Jakiś czas temu dostałem paczkę ze zdrową żywnością od znajomej, która mimo odległości (tej rozumianej również w sensie metaforycznym) ciągle wie intuicyjnie, co by mi się przydało lub co pomoże mojemu organizmowi, jakże rozchwianemu ćwiczeniami fizycznymi, uczuciową nerwówką i nieregularnym snem. Ladies and Gentlemen, Czerwona herbata. Pija ktoś? Ponoć słodzona traci wszelkie właściwości i choć smakuje jak błoto zmieszane z wiśniami - myślę, że zostanę jej amatorem. Oto kilka potwierdzonych naukowo plusów czerwonej herbaty:

wspomaga pracę wątroby,

obniża poziom cholesterolu,

oczyszcza organizm,

pobudza procesy trawienne,

skutecznie walczy z nadwagą,

łagodzi skutki spożycia alkoholu,

wzmacnia organizm.

Będę pił, to pewne. Reszta - wyjebane.

In Your Eyes

2011-12-03T15:10:00.000-08:00

Czekać, aż zmiany same przyjdą, albo ruszyć dupsko i przyśpieszyć. Chciałbym uczynić swoim paliwem ambicję, jakiś pęd ku karierze, a jednak okazuje się, że zawsze wysokooktanowym boostem jest druga żywa istota. I choć mam dość gadania w stylu "zrób coś, przyjedź, wyjedź, bądź, wszystko się zmieni na lepsze, zakwitną kwiatki", zaczyna coś do mnie docierać - co miałem tutaj zrobić, zrobiłem. Dlatego zasypiam. Tracę instynkt. Muszę znowu walczyć i kierować się przeczuciami.

Tu, gdzie tkwię, trzyma mnie kilka spraw, niektóre bliskie rozwiązania, inne bardzo od niego odległe. Nie chcę, aby przestały być dla mnie ważne, bo jeszcze nie czas. A może już?

Aha, Peter Gabriel ma świetny głos, zaczynam przerabiać dyskografię Genesis, tę z czasów Gabriela, a nie Collinsa.

Aha 2, nie chcę pisać jakichś enigmatycznych bzdur. Chcę się motywować. Samomotywacja jest pytkę... Wcale nie.

Lynch? Cronenberg? Nope, it's Melo Śmiacz!

2011-11-26T03:38:00.000-08:00

Czasami trafiają się seanse filmowe, w czasie których dziękuję Bogu, że nie jestem naćpany. Tak było ze sceną z "Mullholand Drive" Lyncha, gdy zza budynku wyskoczył bezdomny (pamiętacie? Ta przerażająca muzyka!), tak było z "Lśnieniem" Kubricka i sceną dywanową, podobnie z biomechaniczną maszyną do pisania z "Nagiego lunchu" Cronenberga... Ale to wszystko i tak wysiada przy rodzimym kinie. Panie i panowie, najbardziej przerażające sceny, jakie mogą zrodzić się w umyśle surrealistów:

You better than that!

2011-11-22T10:46:00.000-08:00

Tyle, jeśli chodzi o chandrę jesienną, kryzys twórczy, światopoglądowy i ból pięty:

...

2011-11-20T02:51:00.000-08:00

Totally vain, egocentric, narcissistic words and you can't overdrunk them. You want to, but you can't. Paraphrasing Slavoj Źiźek - "When you're drunk the enemy can attack... once again".

Jest sobota, czas na rozważania

2011-11-19T04:24:00.000-08:00

No. Jest sobota. Czas na rozważania:

- Obiecuję od miesiąca, że odwiedzę wszystkich bliskich. Boję się, że niedługo zaczną mnie rozliczać z tych obietnic. Napiszę więc oficjalnie, aby można było mnie zacytować w czasie rozprawy: Mam więcej wolnego czasu, wkrótce wsiądę do samochodu czy pociągu i odwiedzę Was wszystkich. Bez bullshitu;

- Co do publikowania opowiadań. Niestety, koniec na razie z tym, ale dzięki za uwagi i sugestie. Dzięki Wam i Waszym mailom z komentarzami (Anno T., Ewelino S., Karolino W., Anna Sz., Tomku) wiem, jak poprowadzić historię. I czuję ważność tego, co robię;

- Sobie należałoby coś obiecać. Więcej, częściej, mądrzej pisać - to jasna sprawa. Ale należałoby też ograniczać tzw. szumy (wertowanie facebooka, tracenie wolnego czasu na jałowe pierdoły). Druga połowa listopada i grudzień będą miesiącami spod znaku klarowności i czystości komunikacyjnej. Rozmawiajmy jasno, nie kłammy, nie manipulujmy danymi;

- Pozbycie się irracjonalnego uczucia, że robi się coś bez sensu, że robi się coś złego, że, że, że... Skupię się na sobie, nie będę oddawał się marzeniom (by the way - czytałem w którymś Fokusie, że ludzie często oddający się marzeniom tracą kontakt z tą częścią mózgu, odpowiadającą za analityczne, krytyczne i racjonalne myślenie. To dlatego humaniści, tacy jak ja, nie radzą sobie w zadaniach polegających na długoterminowym planowaniu. Ponoć można to modelować. Sprawdzimy). Skupię się na "ja", "tu", "teraz" i "jakie korzyści może mi przynieść konkretne działanie". Wiem, kurwa, że brzmię jak rozdział z tych wyśmiewanych przeze mnie poradników pełnego sukcesów życia;

- Nigdy więcej pisania tekstów na zamówienie. NIENAWIDZĘ ludzi, którzy zamawiając u mnie teksty (bardzo pilne, już zaraz, natychmiast), NAPIERDALAJĄ we mnie mejlami i telefonami co 15 minut. a jak w końcu napiszę im mejla z pytaniem " GDZIE FORSA, do chuja pana?" to milkną i przepadają bez wieści...

- Żadnych węglowodanów po godzinie 16. Jak Hugh Jackman - tuńczyk, twaróg, pierś z kurczaka, brokuły. I trenować ciało i umysł. Przygotowywać się na ostateczne starcie ze śmiercią.

Facebook once again...

2011-11-13T15:38:00.000-08:00

Męczę się Facebookiem raz na jakiś czas, ale jestem boleśnie od niego uzależniony. Śpieszę od razu zaznaczyć, że doskonale rozumiem potrzebę ekspresji i sieciowego samo-kreowania. Jak i to, że spora część tego, kim jesteśmy, budowana jest, przepraszam za żargon, performatywnie, a media cyfrowe ostatnich 10 lat dostarczyły nam cały szereg scen, na których wszyscy możemy lepić, kształtować i testować poczucie naszego “ja”. Tak po prostu jest, a polemika, czy to dobrze, czy źle, nie ma dzisiaj nawet sensu.

Spotkałem się już kilka razy z najmroczniejszymi przejawami życia w sieci, począwszy od tego, że zupełny brak filtrowania treści zmuszał mnie do czytania informacji, które mnie interesują (bardzo ważne dla mnie jest, czego znajomi, szczególnie ci uważani przeze mnie za wartościowych, słuchają, co oglądają lub co czytają - zauważyłem, że dzięki temu moje "obycie" w świecie ogólnodostępnej kultury nieco się poprawiło), skończywszy na zwykłym spamowaniu i prześladowaniu. Nie będę opisywał sytuacji prowadzącej do tego, że musiałem blokować aktywność pewnych osób, które - nie wiedzieć czemu - nie rozumiały, że zwykłe "cześć" na ulicy nie oznacza, że mam ochotę na intymną konwersację w sieci. Bo czemu nie - pomyśli zakompleksiona, żyjąca w cyfrowym świecie marzeń i barier komunikacyjnych ("a bo nie widać twarzy, każda bzdura przejdzie") jednostka.

Mam wrażenie, że Fejsbuk formatuje nasze cyfrowe życie według jednego szablonu (w którym między innymi nasz wpis może mieć maksimum 5000 znaków ale czyjś komentarz już nawet 20,000 a pewnie i więcej), który nadaje się tylko do pewnego rodzaju wyrazu i pewnego rodzaju interakcji. Używajmy komunikatory, blogi, serwisy zdjęciowe i email - nasze odsłanianie się będzie i pełniejsze i lepiej ukierunkowane. A i też bardziej bezpieczne dla nas samych. Niezależnie od reguł dostępności/widoczności naszych wpisów, Fejsbuk ma notorycznie kontrowersyjne zasady prywatności.

Pewnego dnia zrozumiałem, że jedną z większych głupot mojego "wirtualnego" życia było przyjmowanie fejsikowych zaproszeń od uczniów, czego już nie robię i nie zrobię. Z politowanie patrzę na dziecinne przekomarzanie się innych nauczycieli z uczniami, tylko czekam, aż padnie w czasie tej dysputy jakieś faux pas, posypią się sympatie i antypatie.

Używajmy więc fejsia do tego, do czego całkiem zgrabnie się nadaje: wspierajmy ciekawe idee; dyskutujmy na tematy ważne, gdy ograniczenia przestrzenne nam nie pozwalają; propagujmy kulturę, twórczość... Całą resztę (dziecięce przekomarzanie, flirtowanie, wynurzenia ze swoich podbojów miłosnych, kulinarnych, rodzinnych) przenieśmy gdzie indziej. Niech żyje cyfrowa dywersyfikacja!

Śmiej się codziennie, Malutka

2011-11-09T14:42:00.000-08:00

Jeśli masz penisa, zastanów się - czy kobiety uśmiechają się, jak Cię widzą?

Obudzić się obok kogoś, kto codziennie jest roześmiany. Nie dlatego, że naćpała się prozaku albo otrzymała telefon z uczelni, bo w końcu przyjęto na seminarium jej pracę licencjacką. Nie! Chodzi mi o śmiech, który wywołuje facet. Ciekawe, czy potrafiłbym wywoływać uśmiech na twarzy kobiety codziennie. Challenge accepted!

Z tym, że zupełnie heteroseksualnie kocham Roberta Downeya Juniora, nie kryję się od dawna. Dodałem gościa nawet do facebookowej listy "ludzi, którzy cię inspirują". Gdzieś tam sobie egzystuje obok Stasia Lema i Tomka Pynchona, inspirując mnie raz na jakiś czas... Downey Junior przeżył wiele - trudną młodość, kryzys kariery, otarł się o uzależnienia, ale wrócił. Wrócił jako pieprzony Iron Man! I to mnie inspiruje. I jeszcze to, że jest nadpobudliwy, jak ja. I jeszcze to, że jego kobieta zawsze jest przy nim uśmiechnięta.

Ok, oficjalnie źle ze mną. Interesuje się życiem miłosnym celebrytów.

Popkulturowe uczty i obstrukcje

2011-11-07T13:30:00.000-08:00

Wkurwiające są moje osobiste wynurzenia, wiem. A taki fajny był chłopak, popkulturowy i nowinkowy, linkujący poza tym, jeszcze taki bardzo erudycyjny, Manna czyta, i "Avatar" widział.

Spokojnie, będzie znowu pop. Właśnie zdałem sobie sprawę, co łączy trzech z dziesięciu moich ulubionych amerykańskich pisarzy współczesnych. Każdy z nich wystąpił w "The Simpsons"!

Taki Pynchon, obok Cormaka McCarthy'ego, najbardziej szykowany na Nobla amerykański prozaik. Mało kto - sprawa podobna jak z Salingerem - widział jego ponoć szkaradną gębę, ale w "Simpsonach" pozwolił Amerykanom siebie usłyszeć:

Alan Moore, którego nieprzerwanie wielbię od czasów położenia łap na "V as Vendetta" (tak, to ten komiks inspiruje kinder-anarchistów, tzw. Oburzonych), również wystąpił w amerykańskim serialu. Wybaczcie, ale nie mogłem znaleźć na ju tube:

Pieprzony Alan Moore w The Simpsons!

Neil Gaiman. "Amerykańscy bogowie". "Sandman". "Nigdziebądź". Nie zna ktoś? Anyone, dupki?

Móżdżę znowu nad kondycją polskiej popkultury, raczej boleśnie przenikającej się z cenioną przez krytykę literaturą, muzyką, kinem. Czy kiedykolwiek autorzy "Włatców móch" (tak się pisało tytuł tego zapomnianego już gówna?) pomyśleliby, aby zaprosić do siebie Krzysztofa Vargę lub choćby Dorotę Masłowską, która w przyszłości targetowi tej animacji mogłaby podpasować literacko? Czy "Miś Uszatek" nie byłby bardziej kultowy, gdyby w tle pokazać kukiełkowego Gombrowicza? Czy nie śmieszniej byłoby w "Kiepskich", gdyby Jerzy Pilch się zataczał pod drzwiami Boczkowego kwadratu?

Lubię "The Simpsons". Mądre i śmiesznie. Możecie wracać do nie robienia nic.

Tick of the Clock, Baby

2011-11-05T15:45:00.001-07:00

Jeżdżę po mieście nissanem primerą, kilkuletnim już, ale w srebrze swoim miłym dla oczu. I nie wiem, czemu jeżdżę, ale wiem, że jeździł będę ciągle, może nawet codziennie. Trudno mi się czasami skupić na muzyce, przesłuchany jestem na wszystkie strony, popkulturalnie nadgryziony. Zauważyłem jednak, że jeżdżąc samochodem, lepiej i uważniej słucham.

Spróbujcie tak jak ja - noc, mgła, halogenowe światła natrafiające na lotną zaporę... A w tle soundtrack z filmu "Drive" Refna (kto nie widział, niech zrobi swoim potrzebom estetycznym przysługę i zobaczy). Dowiedziałem się czegoś dzięki tym podróżom bezcelowym. Nie zakocham się jeszcze, będę oczywiście kochał kobiety jako idealistyczne spełnienie, ale nie zakocham się w konkretnej, dopóki nie będę znowu pewny, że to opłacalne dla mojej głowy i wątroby. I nie będę zgrywał przy nich bohaterów. Żaden ze mnie Gosling z "Drive", choć czas tyka, Dziecinko.

Dajcie magisterkę memu kotu!

2011-09-18T11:28:00.000-07:00

To przyjemne, że 6 lat po zakończeniu liceum spotykamy się z dawnymi kolegami z klasy, oczywiście te spotkania organizuje nie kto inny, a ja, Mr Charismatic. Mniej przyjemne, że tematy w czasie tych high school reunion oscylują wokół tkanki tłuszczowej i losów zawodowych tych nieobecnych. Najczęściej zadawane pytania brzmiały:
- E, a ona siedzi w domu czy pracuje?
- E, a zrobił/zrobiła tę magisterkę?
Zmęczyły mnie te godziny, bo musiałem to znosić na trzeźwo. I w nosie mam te magisterki, chyba że w końcu uda się zdobyć dyplom mojemu kotu. To byłoby coś.

Bill, Fuckin, Murray

2011-08-27T17:18:00.000-07:00

Czemu kocham Billa Murraya? Za "Lost in Translations" i mini-epizody w filmach Jarmuscha. I za komedie z lat 80. I za "Ghostbusters". I za cameo z "Zombieland". Dzisiaj wpadł mi do ręki ciekawy artykuł o tym, że Bill stał się miejską legendą. Otóż udowodnione zostało, że wbija się na różne, losowo wybrane imprezy, a następnie biesiaduje z uczestnikami. Smutne? Zabawne? Może i jedno i drugie, ale któż z nas by nie ucieszyłby się, gdyby na swojskie, nudne jak flaki z olejem niedzielne grillowanie wbił Murray i już, sejf de dej?! A oto kilka dowodów na fajność Billa: Bill i laski.

Bill, ponadczasowy facet.Bill jest zdecydowanie fajniejszy niż Twój stary.

10, 10, 10, 10...

2011-08-13T01:57:00.001-07:00

Znowu piszę, może niedługo opublikuję na blogu, abyście mogli udawać, że przeczytaliście, abyście mogli wstawić komentarz, że Wam się podobało. To będzie proza. Tymczasem szukam inspiracji, tej szalonej pogoni za dziwacznymi treściami, cyberpunkowym przeładowaniem umysłu pomysłami i stylami. 5 książek, filmów i płyt muzycznych, które rozsadzą Twój umysł, a ja właśnie znowu próbuję nimi rozsadzić swój:

Książki:
1. "Fight Club" Chuck Palahniuk;
2. "49 idzie pod młotek" Thomas Pynchon;
3. "Śniadanie mistrzów" Kurt Vonnegut;
4. "Neuromancer" William Gibson;
5. "Ćpun" William Burroughs.

Filmy:
1. "Southland Tales";
2. "Bronson";
3. "Enter The Void";
4. "Strange Days";
5. "Crash".

Płyty:
1. "Chronoland" Bad Sector,
2. "Worship the Glitch" Coil;
3. "Love's Secret Domain" Coil;
4. "Computer World" Kraftwerk;
5. Cokolwiek Lustmord.

Trzeźwość, konwergencja i miseczka 75 c

2011-08-11T03:08:00.000-07:00

Mój kompleks objawia się tym, że po serii bzdurnych czynności, bzdurnych rozmów i bzdurnych znajomości wracam choć na chwilę do świata rzeczy ważnych, jakbym bał się całkowicie pogrążyć w sprawach doczesnych. Seks i zabawa są doczesne. Pisanie i czytanie są ważne. Najprawdopodobniej.

Jak teraz. Wróciłem z kolegą z wieczornego wożenia się po klubach, ale cokolwiek bym zrobił, nie zapomnę, że godzinę temu wypluwałem smętne teksty z prędkością kul z AK 47, tylko dlatego, by choć przez chwilę poprzytulać się w tańcu do idealnie zaprojektowanych przez Naturę 75 c. Nie pomoże mi mądry rozdział z książki pt. "Kultura konwergencji", nie pomoże mi notatka blogowa, nie pomoże wmawianie sobie, że jestem ponad tym wszystkim.

Nie jestem. Pierwotny atawizm weryfikuje sztuczność priorytetów. Najpierw 75 c i słodki uśmiech kobiecy, potem kultura konwergencji. Nie inaczej.

Ajm bak, Bejbi!

2011-08-08T07:33:00.000-07:00

Wróciłem. Ale nie tylko ja. Beavis i Butt-head też wrócą, a minęło 12 lat od emisji ostatniego odcinka z ich przygodami. Pamiętacie? Popkulturowy animowany fenomen z MTV. Jeszcze z epoki przed-Biberowej, kiedy kanały muzyczne były o muzyce, a wspomniana amerykańska stacja (oglądałem jako dziecko jej amerykańską wersję, bo polskiej po prostu nie było) przybliżała nam takich artystów jak np. Morrison i Cobain? Z epoki, kiedy kanał muzyczny serwował widzom esencję z rockowego lifestyle'u, a nie programy o tym, jak 4 cycate mięska rozbierają się przed napakowanymi licealistami, wszystko po to aby połączyć, przelecieć, coś tam, coś tam? Pamiętacie? Nie było pokojowych "Penetratorów", nikt nie umawiał się ze starymi matkami młodych dziewczyn, a potem, w jakiś mistyczny sposób na podstawie gęstości i grubości fałd brzusznych u tych starych babek, młodzieńcy wybierali dla siebie mięska, czyli młode córki tych starych z fałdami brzusznymi babek, bo stare baby z fałdami brzusznymi mogły być zapowiedzią młodych, wyrzeźbionych ciałek; ach, zabawa przednia, mimo że faceci mieli przed nosem drogę ewolucji tych młodych ciał, bo zapewne w przyszłość będą one podobnie stare, jak u swoich starych... Nie było też tv-showów o urządzaniu nastolatce wypasionej osiemnastki za kilka baniek, w czasie której wszyscy wyglądają, jakby pierwszy raz przelecieli się już w elementary school.

Wspominam więc Beavisa i Butt-heada z nostalgią, bo to poczciwe ziomki - uczyli mnie angielskiego, uczyli mnie też rocka, a nie tego, jak być zajebistym nastkiem z kaloryferem na brzuchu i flanelową koszulą z ejdż en ema.

- Witajcie z powrotem, Chłopaki!
- Yyy ,ehehe, ehehe, cool, Kuba, cool...

Mentalisto, bibliofilu!

2010-12-12T15:12:00.000-08:00

Obejrzałem ostatnio ciekawy serial "Mentalista", kolejny "kryminał procedur", czy jak tam nazywają ten podgatunek opowieści kryminalnych, w których błąka się jakiś konsultant i odwala całą robotę za policję. Ciekawe mi się wydało, że główny bohater, dawniej naciągający ludzi jako pseudo-jasnowidz, potrafi stworzyć czyjś profil psychologiczny, tylko rzucając okiem na półkę z książkami. A może coś w tym jest? Może wybierane tytuły, kolejność układanych książek i wytarte rogi mówią o Nas więcej niż się wydaje? Zapraszam więc na moją półkę...

Kliknąć, aby powiększyć

Półka z książkami "do czytania na najbliższe miesiące", czyli lista życzeń, którą zamówiłem na Allegro i Amazonie. Oczywiście nie dotyczy to filozofów - ich czytam powoli, niektórych zostawiam na emeryturę. Mamy więc zarówno fabułę, jak i naukowe książki językoznawcze, co nieco o Bogu/bogu, ateizmie, a także o teorii gier (trochę Huizingi, ale też i o grach komputerowych Filiciaka), manipulacji. Już ostrzę zęby, aby wgryźć się takie pozycje, jak "Batman a filozofia" bądź choćby poliżę Lacana, Źiźka, Baumana, kilka tytułów po angielsku, komiksów, a głównie - SF. Na obrusie - to, co czytam obecnie (w końcu zabrałem się za Cialdiniego i wspaniały wywiad z Alanem Moore'em).

Książki naukowo-językowe, już te przeczytane, w tym "Język mediów" oraz poradnik wykrywania kłamstwa dr. Ekmana.

Z cyklu "Zapomniane". Tak, czytałem kiedyś książki ze świata Star Wars, głównie w liceum. Została tylko kolekcja, choć na najniższej półce.

Górna, "najgórniesza" półka - zaczynając od Dicka, kończąc na Cave'ie. Czasami wracam. Cięgle cenię.

Na końcu, jako dodatek, biblioteczka "salonowa" (głownie - lektury, klasycy i metodologiczne bzdury mojej mamy), rzut okiem na moją podręczną biblioteczkę, a także coś wyszperanego w sieci, niezwykle awangardowo-zdziwaczałego, więc chciałbym to mieć jak najbardziej. To byłyby moje osobiste "Stairway to heaven".

Blurp!

2010-10-29T13:48:00.000-07:00

Pogłoski o mojej śmierci były mocno przesadzone...

Czemu nie mogę napisać czegoś ciekawego na blogu?

Głębia iluminacji

2010-08-29T05:04:00.000-07:00

Na temat "Incepcji" nie chce mi się już pisać. Będzie dzisiaj więc co nieco o rozmawianiu o "Incepcji".

Siedzimy u mnie w chacie, ja i kolega o enigmatycznej ksywce Matthew (wiadomo - skoro Matthew, to na imię ma oczywiście... Tomek!), rozmawiamy o wszystkim, sączymy przez cały wieczór po jednym piwie, może coś palimy, może nie. Jest fajnie.

- Ej, ale czaisz ten motyw z juttjuba, jak w zwolnionym tempie puszczony jest kawałek Edith Piaf "Non, je ne regrette rien"? - Pytam. - I muzyka z soundtracku Zimmera ma te same dźwięki, takie "Dum, dum, DUM, DUM, DUUM, DUUM". Ciekawe nawet.

- No, i co w związku z tym?

- Ta aktorka, Cotillard, która grała zmarłą żonę Cobba w "Incpecji", dostała kilka lat temu Oskara za rolę Piaf w jakimś tam filmie - odparłem.

- O. Fajnie.

- Czyli żona Cobba jest jakimś kluczem do ostatecznej interpretacji filmu Nolana.

- A może... - zaczął, lecz nie dokończył Tomek.

- No, co?

- A może cały film jest snem Edith Piaf albo żony Cobba?

-...

- Zajebisty film. Kurde, kończy się gaz w zapalniczce.

Wyznam, że rano obudziłem się bogatszy o wiedzę na temat nadinterpretacji w krytyce filmowej. A nie czytałem nawet Lacana.

Oł maj gat! Kuba gra w "Portal"!

2010-08-21T17:48:00.000-07:00

Zgadza się, Drogie Dzieci. Znowu grałem z włączonym mikrofonem. And without further ado...

Wstęp. Izba wytrzeźwień. Tajemnica. Dziury w ścianie.

Mechanika gry. Dresy z PKP. Portale, portale, portale.

"Portal" jako narzędzie do analizy fabularnej "Incepcji" Christophera Nolana. Limbusy, kręcące się bączki, Prawo Murphy'ego.

Grzybki, Mario, naćpani projektanci gier, kręcenie (puszczanie?) bączka...

O nie! Recenzent spoileruje zakończenie i pokonał wielkiego robota. Na szczęście okazało się, że jest inteligentny i potrafi skończyć mądre gry, na nieszczęście - postanowił śpiewać. Ostrzegałem.

"Portal" to naprawdę dobra gra. Jeśli będę miał dzieci, a chyba nie będę miał dzieci, to zainstaluję im "Portal" i pomogę w usprawnianiu połączeń międzyzysynaptycznych. Z drugiej strony - kiedy ja będę miał dzieci, a chyba nie będę miał dzieci, gry komputerowe będą sterowane siłą umysłu, na rynku pojawią się krwawe "GTA XXI: New Jersey Story" czy inne "Burderlandy".

Inteligentna rozrywka, niezłe zagadki logiczne, wszystko to okraszone dawką absurdalnego humoru. Ocena: 9 na 10 kręcących się bączków z "Incepcji" plus Rekomendacja Twojej Starej, Która Dobrze Wychowuje Dzieci.

Walk Hard: The Dewey Cox Story

2010-08-20T03:46:00.000-07:00

Nie wiem czemu, ale średnio lubię czytać i oglądać biografie wielkich muzyków. O ile na papierze otoczka mitologizująca jeszcze przejdzie, w filmie fabularnym urasta do poziomu irytującej apoteozy. Zaliczyłem ostatnio "Niczego nie żałuję - Edith Piaf", "Spacer po linie", w którym Joaquin Phoenix nienaturalnie udaje pijanego Johnny'ego Casha, choć jest do niego łudząco podobny; znam oczywiście "The Doors" Olivera Stone'a - 140-minutową nudę przepełnioną narkotycznymi tripami Jima Morrisona. Niewiele z tej biografii zapamiętałem, bo ciągle mam przed oczami J.M. spółkującego z kilkoma kobietami na raz, śpiewającego o "ujeżdżaniu węża", kiedy w tle było słychać wycie kojota. No wiecie - te, no, metafory. Z drugiej strony - uwielbiam przecudne "Control" o życiu lidera Joy Division, gdyż jest to obraz odświeżający - nikt nie robi z Iana Curtisa legendarnego "dziecka bogów", a jedynie znudzonego, neurotycznego Brytyjczyka, który pędził całkiem zwyczajny żywot, a skończył w kominie krematorium.

Czemu o tym piszę? Wczoraj miałem przyjemność obejrzeć świetną komedię, której współtwórcą był znany z "Wpadki" Jud Apatow. "Idź twardo: Historia Deweya Coxa" to pastisz fabularnych biografii gwiazd. Niby nic wielkiego - ot, wymyślony muzyk, wymyślona kariera, wymyślone piosenki. I już powinno być śmiesznie, gdyż bohater pochodzi ze wsi, pali jointy i spotyka na swojej drodze komediowe wersje Elvisa Presleya (bełkoczący muzyk każący nazywać siebie "Królem"; tutaj w jego rolę wciela się sam Jack White!), zaćpanego Paula McCartneya (granego przez Jacka Blacka) i resztę ikon lat 60. i 70. Mało? W tle mamy Berkleyowskie ruchy hipisowskie, nieco pokłosia Dylanowej muzyki, a także kilka uwag na temat rynku fonograficznego, którego prezesami są - jakżeby inaczej - ortodoksyjni Żydzi. Wszystko to mieści się w ramach parodii, jakich wiele - odwrócenie znanych widzowi klisz, wyśmianie patetycznych elementów. "Idź twardo..." to jednak nieco więcej: po seansie zdajemy sobie sprawę, jak bardzo bzdurne są niektóre cechy ekranowych biografii znanych muzyków. Tytułowy bohater pochodzi z małej miejscowości Springberry w Alabamie, gdzie w młodości przeżył traumę (patrzcie, Drogie Dzieci, oto trauma, która podobnie ukształtowała również Presleya czy Casha). Pierwszy raz wybuchłem śmiechem, kiedy aktor grający dorosłego Coxa wcielił się również w jego 14-letnią wersję, śpiewającą jeszcze na szkolnej potańcówce. Czyż nie przypomina to scen z rodzimego "Skazanego na bluesa", w którym Tomasz Kot gra Ryśka Riedla w czasach licealnych, choć wyraźnie widać, że aktor zapomniał o tym, iż dawno dmuchał na trzydzieści świeczek tortowych? Amerykańska komedia o fikcyjnym piosenkarzu ma dużo więcej wspólnego z dziełem Kidawy-Błońskiego: w obu filmach wystarczy zapakować sobie raz w żyłę, aby stać się degeneratem, a wszystkiemu winne są oczywiście nierozwiązane konflikty ojcowsko-synowskie. Potem jest jeszcze lepiej - Cox robi karierę, wydaje pierwsze płyty, miewa retrospekcje z dzieciństwa, zmienia żony, zaczyna palić marihuanę (przez ojca!), wciągać kokę (przez ojca!), lizać kwas (przez ojca!), spać z kobietami, trzema mężczyznami (również przez ojca!). Wzorem wielu zblazowanych celebrytów epoki bitnikowskiej wyjeżdża oczywiście do Indii w poszukiwaniu czystości duchowej, a co najlepsze - płodzi ponad 40 potomków o różnym kolorze skóry.

Naprawdę warto obejrzeć "Idź twardo...", choć najpierw polecam zapoznać się z biografiami życia wspomnianych gwiazd estrady: Casha, Beatlesów - szczególnie z ich filmem "Help" czy płytą "Yellow Submarine", Morrisona; warto co nieco poczytać o Royu Orbisonie... Po seansie możemy sobie zdać sprawę, że utarte schematy od jakiegoś czasu zdążyły zainfekować nawet gatunek filmów biograficznych. Zastanawia mnie tylko jedno: Czy reżyser szalonej historii Deweya Coxa widział naszego "Skazanego na bluesa", który jest parodią amerykańskich filmów muzycznych mimo faktu, iż robiony był zupełnie na poważnie?

PS chciałem podziękować Panu Janowi Steiferowi za polecenie filmu. Odwiedzać jego blog z paskami komiksowymi!

Bezcelowy wpis twojej starej

2010-07-31T18:35:00.000-07:00

Wróciłem z małej podróży i jestem zmęczony. Ale nie pomogło. Chyba "stało się". Jestem całkowicie wyprany z potencji twórczej, o ile kiedykolwiek ją miałem. Niby regularnie piszę recenzje do Alei Komiksu, ale robię to na autopilocie, jakby układając cegiełki myślowe, które tkwiły we mnie wcześniej, więc niczym nie zaskakują mnie własne teksty. Mam tylko nadzieję, że ich jałowości nie zauważą czytelnicy. Podobnie z propozycją pisania felietonów do Magazynu KZ (chwaliłem się, ale mogę to zrobić znowu) - znając życie, będę zastanawiał się przez pół dnia, co napisać w następnym numerze. A nie zawsze tak było. Kiedyś przychodziło wszystko łatwiej. Umysł kipiał od potrzeby pisania, więc pisałem, pisałem i pisałem, zwykle z poczuciem chaotyczności, ale zawsze okazywało się, że efekt finalny jest całkiem zadowalający. Chciałbym, aby ktoś zwrócił mi tę mentalną nadpobudliwość i przeświadczenie, że cokolwiek fajnego zrobię, cokolwiek pomyślę, warto podzielić się tym z czytelnikami.

Chcę znowu zacząć pisać opowiadania, chociażby do szuflady; skończyć porzucone teksty, mieć momenty olśnienia, napisać coś nowego i wierzyć, że nie jest to karnawał pustosłowia i banałów.

Chcę w pełni koncentrować się na czytaniu książek jak dawniej. Oddawać się różnym światom. Oby tylko nie rzucać lektur w połowie, nie chwytać kolejnych, wierząc, że właśnie one podziałają stymulująco. Chcę znowu czytać do trzech tytułów tygodniowo. Obojętnie, czy jest to grafomańskie gówno, naukowo-kulturoznawcze bzdety czy trip mindfuckowy w stylu Pynchona - chcę przeżywać książki dobre i złe.

Chcę czuć potrzebę obejrzenia wszelkich Godardów, Bergmanów i Antonionich, ale niestety - mam wyjebane. Kiedyś oglądałem, a teraz nie mogę. Nie ważne, że filmy wydawałyby mi się nudne, bo tak czasami bywa. Ważne, żeby czuć nudę tak jak kiedyś.

Kurwa, nigdy nie popełniłem tutaj tak beznamiętnego tekstu. Nie panuję nad materią blogu ani nad ideą tekstu. Tekst mi się rozłazi, topnieje, rozrzedza... Idę spać albo czytać opowiadania Manna, których i tak zapewne nie skończę.

Czołem, Nędzne Istoty z Mięsa

PS Mam Facebooka, więc, Kochani Przyjaciele, możecie do mnie już znowu pisać wiadomości typu "co słychać?", "jak lecą wakacje?". A ja będę z zażenowaniem czytał, co Wam powiedziało Bydle, które jest bardziej twórcze niż każdy Wasz wpis na portalu. Cieszymy się? Ju-kurwa-piiii!

Face-Bóg!

2010-06-03T02:47:00.000-07:00

Postanowiłem usunąć konto na Facebooku - sprawdziłem portal, przyjrzałem się wszystkim udogodnieniom komunikacyjnym, jakie oferuje, a następnie znudziłem się nimi. Następnie chciałem sprawdzić, czy konto jest na pewno usunięte, jednak po wpisaniu loginu i hasła automatycznie mój profil "aktywował się", wszyscy znajomi ciągle widnieli na mojej liście, a napis głoszący "witaj z powrotem" sugerował, że uciec z tego portalu społecznościowego jest niezwykle trudno.

Odczuła to moja koleżanka, której znajomy opublikował kilkanaście dni temu zdjęcie z imprezy, w czasie której "głaskała go po kroczu". Dziewczyna zgodziła się na fotografowanie, wątpię jednak, że również na opublikowanie zdjęcia w sieci. Mało tego - oprócz znajomych kolegi-dowcipnisia zdjęcie mogli obejrzeć również osoby z jej listy kontaktów, w tym (sic!) promotor na studiach. Wszystko z powodu funkcji "oznacz na zdjęciu".

We wczorajszej "Gazecie Wyborczej" przeczytałem artykuł, który oddaje moje obawy odnośnie portali społecznościowych. Kiedy zainicjowałem kontakt internetowy z ludźmi, z którymi chcę go podtrzymywać (nawet w tak kuriozalny sposób), pojawiły się inne zaproszenia kontaktowe (kluby, grupy). Skąd wysyp fikcyjnych grup? Czy chodzi tylko o funkcję ludyczną? Na Facebooku można przyłączyć się do grup "Zimo, wypierdalaj!" czy "Jak byłem mały to wpieprzałem vibovit na sucho" - obie mają prawie 100 tys. użytkowników. Trudno zdać sobie sprawę z tego, że chyba większość tych grup tworzona jest przez osoby, które chcą mieć dostęp do danych użytkownika (głównie: adresu mailowego), aby móc wysyłać mu reklamy lub obserwować inne przejawy jego aktywności w sieci.

Nawet takie - wcale nie nowe - narzędzie wymiany myśli i sądów, jak forum internetowe, może pomóc w inwigilacji. Znam przypadek, kiedy forum dla miłośników komiksów doczekało się kobiecej użytkowniczki (uwierzcie - dzień godny zapamiętania i wyciągnięcia trzymanych na specjalną okazję sztucznych ogni!), a jeden z administratorów tego forum po 10 minutach "grzebania" uzyskał dostęp do Naszej-Klasy użytkowniczki, numeru gadu-gadu...

Od jakichś 5 lat próbuję dzielić się swoimi przemyśleniami za pomocą blogów, portali społecznościowych, mikroblogów (tak, "otarłem się" o Twittera, jednak limit 160 znaków to zdecydowanie dla mnie za mało), do końca będąc wiernym tej pierwszej formie. Myślę, że blog pozostanie najlepszym dla mnie narzędziem komunikacji: sam wybieram, do kogo piszę; sam wybieram, co chcę, aby inni o mnie wiedzieli; a przede wszystkim - sam wybieram, kiedy mam spierdalać.

Hiper-kurwa mać 2.0.

2010-05-23T14:14:00.000-07:00

Siedzę, próbuję coś napisać (przerwa na sprawdzenie Facebooka), potem biorę łyk coli, żeby naładować układ krwionośny kofeiną - wiąże się to z autosugestią, bo myślę, że picie coli pobudzi mnie do działania i skupienia się na sednie problemu, więc nie będę działał, dopóki nie wypiję coli. Mam kilka głębszych myśli, wydają się ciekawe, ale (przerwa na sprawdzenie Facebooka i poczty) wywód oczywiście jest "szarpany", bo tysiące innych rzeczy można robić w sieci w tym samym czasie. Nawet kiedy czytam newsy albo książkę, tę papierową, musi się wkraść potrzeba sprawdzenia kilku stron www, załatwienia setki innych spraw - a umysł błądzi pomiędzy różnymi atomami, rzadko blisko samego jądra tych "właściwych." I w tym świecie, w którym jednocześnie można czytać powieść, komiks, słuchać radia, pisać pracę magisterską, samo znaczenie jest nieco zatarte (przerwa na sprawdzenie Facebooka). O czym to ja chciałem?

Nie wiem, czy lubicie eksperymenty literackie, ale znalazłem w sieci "powieść", która oddaje to, na co wszyscy cierpimy - hiperczytelnictwo i hiperaktywność kulturową. Setki tekstów, mało czasu, kilka wyborów, jedna możliwość... Polecam: http://techsty.art.pl/HGS/index.html.

Czosnek

2010-05-22T05:46:00.000-07:00

Dzisiaj, w czasie obiadu, pomiędzy przeżuwaniem ziemniaków i zielonego groszku a piciem coli, dotarło do mnie, że... kończę studia, kurwa. Nie będę regularnie widywał niektórych ludzi, przestanę marnować czas na ciekawe bzdury, które są bzdurami, ale ciekawymi. Nie będę też żarł gówna. Obiecuję sobie, że będę jadł dobrze i więcej spał. I wrócę do pisania.

To jak to będzie - gorzej czy lepiej?

[*]

2010-05-13T05:00:00.000-07:00

Ból w klatce piersiowej trwający 2 utwory Portishead albo półtora Radioehead, no wiecie – z tej najnowszej płyty. Piekący, dławiący, jakby nie był związany z krwią oraz tlenem, ale rozlewającym się po gardle i przełyku płynem, gęstszym niż rtęć i wypełniającym wszystko paniką, angor animi. To jak samospełniająca się przepowiednia – panikujesz, bo boisz się umrzeć, a umierasz dlatego, że panikujesz. Jakże rację miał Heller, pisząc o swoim „paragrafie 22” i sytuacjach, które implikują brak alternatywy - myślisz, ale tylko przez ułamek sekundy, bo potem znowu pojawia się ta fantasmagoria przykrywająca trzeźwość swoją ciemną płachtą. Reszta dopełnia się w nieświadomości. Jeszcze zanim synapsy prześlą ostatnią wiadomość, zanim organizm wypali ostatnią rezerwę paliwa – bo przecież już nie oddychasz, więc wszystko działa na ostatnim hauście, który pośpiesznie wziąłeś przed upadkiem na ziemię – zdążysz się uspokoić, bo wiesz, że gniew tutaj nie pomoże. Pytanie, czy jest coś poza mięsem i kośćmi, zostawiasz innym. Ciebie już to nie obchodzi. Ty swoje wiesz, a milczysz. Albo nie wiesz. I też milczysz…

Niech zastanawia się banda zarażonych doczesnością frajerów nad tym, co dalej, jak mają postąpić, co mówić i dlaczego nie powinni żartować. To nie Twoja sprawa – ani wtedy, ani teraz (chociaż czy „teraz” w ogóle dla Ciebie istnieje? Jak już wspomniano – nie wiadomo, bo milczysz). Wyraźnie im za życia dano znak, że warto się uśmiechać. Teraz niech robią, co chcą, a jeśli postanowią być ślepi – nie Twoja broszka.

Bo Ciebie nie ma. Ani planów. Bo kiedy synapsy przestają nadawać, nawet pytanie „co dalej?” traci sens.

“It was in another lifetime, one of toil and blood

When blackness was a virtue and the road was full of mud

I came in from the wilderness, a creature void of form.

"Come in," she said, "I'll give you shelter from the storm."

Lewy przycisk myszy, czyli poszukiwanie zaginionych pozytywów.

2010-04-18T05:00:00.000-07:00

Czyli znowu: nudziło mi się, włączyłem grę, komentowałem, co dzieje się na ekranie... Tym razem pod lupę poszła gra akcji "Batman: Arkham Asylum". Na pytanie, czemu nie recenzuję nowych tytułów, odpowiadam: ja nie recenzuję w ogóle. Ja gram, piję drinka, wygadując pod nosem jakieś bzdury, chociaż nie ukrywam, że elementy oceniająco-wartościujące się znajdą. Tyle. Myślę, że jestem winny to wszystkim, którzy wiedzą, iż lubię Zamaskowanego Mysza Mrocznego z Gotham City. Jest super. Ma niezłe zabawki. Skąd on bierze te zabawki?

Wstęp, w którym autor ogląda intro, wykazuje się wybrakowaną wiedzą komiksową i - nie wiedzieć czemu - porównuje batmobil do reeboków. Znudzony głos Wojciecha Manna - obecny!

"Arkham Asylum" jako rozwinięcie postulatów zawartych w Protokole Mędrców Syjonu.

Co mają wspólnego świnie i postacie z "Arkham Asylum"? Czy miłośnicy "Dark Knight Returns" Franka Millera mają rację - fascynacja Jokera Batmanem ma podłoże homoseksualne?

Mimo zmęczenia i nietrzeźwości poszukiwacza - wydaje się, że do znalezienia pozytywów jest coraz bliżej.

Największa przyjemność świata - szybowanie w powietrzu w takt muzyki Gabriela Fleszara. I kolejny popis erudycji komiksowej.

Podsumowanie: "Batman: Arkham Asylum" to gra linearna, niezwykle "arcade'owa" z piękną grafiką, ciekawymi bohaterami (ale to już nie zasługa twórców, a tekstu wyjściowego), w której bardzo brakuje wolności. Wkurzają na siłę wstawione wstawki detektywistyczne, które sprowadzają się do tego co zwykle - biegania przed siebie i wciskania LPM. Trzeba jednak pochwalić mechanikę - szybowanie, bujanie się na linie i wiszenie do góry nogami na gargulcach nigdy nie było takie przyjemne. No i nie ma sutków oraz charczenia, więc pół oceny w górę.

6.5. świeżej rzodkiewki na 10. Nie więcej.

O Źiźku jeszcze raz...

2010-03-03T08:19:00.000-08:00

Właśnie czytam "Przekleństwo fantazji" postmodernistycznego filozofa Slavoja Źiźka i sam już nie wiem, czy najbardziej stymulującymi intelektualnie wydarzeniami w moim życiu była pierwsza lektura "Ubika" lub "Na wschód od Edenu", odnalezienie w domowej biblioteczce mamusiowego Kanta i przeczytanie go w ciągu wakacji czy może uświadomienie sobie, że wszystko, absolutnie wszystko ma sens, przypisane (bądź nie) znaczenie. I że równie pasjonująco można mówić o ukrytych "smaczkach" w przygodach Smerfów, jak i semiologii fekaliów:

"Gówno też może posłużyć jako matiere-a-penser. W tradycyjnym niemieckim sedesie otwór, w którym znika gówno po spuszczeniu wody, jest umiejscowiony z przodu, dzięki czemu ma się okazję, gdy jeszcze tam jest, powąchać je oraz dokonać oględzin w poszukiwaniu symptomów jakiejś choroby; z kolei w typowym sedesie francuskim - przeciwnie, otwór znajduje się z tyłu. Natomiast sedes anglosaski stanowi swego rodzaju syntezę - całe jego wnętrze wypełnia woda, więc gówno w nim dryfuje - widocznie choć niemożliwe do zbadania".

Czytam więc "Przekleństwo fantazji" z nieukrywaną przyjemnością, mając świadomość, że mój odbiór świata znowu się odkształca, zmienia, formuje. Bo od dzisiaj nie tylko będę oglądał Hitchcocka metodą poklatkową, by wyłapać wszelkie Laclanowskie psychoanalizy, ale i zwracał uwagę na drobniejsze, bardzie, hmm, przyziemne znaki ludzkiej kultury. Gówna na przykład.

To ona ode mnie, wiesz, ona ma fuksa, przez cycki ma fuksa...

2010-02-14T14:56:00.000-08:00

bo wiesz ona ma fuksa no nie... zosia to kurwa zawsze siedzi z tyłu... te kurwa glany jej brudne... widziałaś te jej glany... syf no nie... co ona wiedziała o serlu, arystotelesie... nic nie wiedziała... mówię ci... pewnie ściągała... bo co ona może... przecież ona łazi z jakimiś brudasami... no nie... widziałaś przecież... jak ja mogłam nie zdać... uczyłam się... było dekolt mieć wcięty... ale to pewnie pedał jebany i woli chłopców... hahahaha... śmiejcie się... nosz kurwa... pójdę potem kupić sobie jakieś coś z tego wszystkiego... a bo się zdenerwowałam... co zrobić... ściągnie marek dzisiaj wieczorem film... może przejdzie... walentynki no nie... mam ochotę na coś żeby trzeba było kminić no nie... jak efekt motyla... a ta pijaczka w glanach poleciła kiedyś jakiś śmieszny film jak facet coś tam coś tam... niby jakieś dziecko miał a to był potwór... lincza... noż kurwa nie lubię tych bełkotów... ona ma swój świat... widziałaś jaka chuda i jak chodzi... najgorzej to jak mi krem ten na twarzy stwardniał... bo to sama chemia jest... o przyjdzie zaraz taka suka i będzie mówiła co to nie przeczytała... nie każdy ma czas czytać... jest kurwa praca są obowiązki a nie bajki dla dzieci... avatar widziałaś... spoko nie... chyba pójdę dzisiaj do feszyn na ostatki jak marek będzie chciał... uczyłam się... czytałam... chyba sobie zrobię jakiś kurs... urząd pracy... fajna ta niebieska z avatara nie... a zosia miała naszą klasę ale ile ona miała znajomych... tyle co nic... sami tacy jak ona... no wiesz sama... to wieczorem tobie zarzucę linka... zobaczysz też mojego marka... na siłownię chodzi... a jej profil to mówię ci... brudas sam brudas... czekaj, esemes... masłowskiej niczytaj pierdol... nie rozumiesz... ja odłożyłam... ja sama nie rozumiem... ludzie wcale się tak nie zachowują... ee tam stylizacja... to parodia... jaja z poezji i globalizmu... ja to bym takich pedofilów zabiła.

Poatapokalipsa z waszyngtońskim fallusem w tle

2010-02-11T10:59:00.000-08:00

Niepotrzebnie przyznaję się, że jestem miłośnikiem postapokaliptycznych fikcji, czy to literackich, czy to filmowych, oraz gier z gatunku RPG. Ile to już razy odpowiadałem na pytanie, co sądzę o najnowszej odsłonie serii "Fallout", chociaż przyznaję, że wielokrotnie sam prowokowałem dyskusję. Aby raz na zawsze zamknąć rozważania na ten temat, dzisiejszy wpis będzie recenzją w formie audio. Przepraszam za kiepską jakość dźwięku (to moja pierwsza zabawa z mikrofonem) oraz bełkotliwość (plotłem te bzdury na bieżąco, w czasie trwania rozgrywki)*.

Wstęp, w którym recenzent zauważa ciekawą paralelę pomiędzy intro gry a kompleksem fallicznym:

Recenzent skupia się na tworzeniu postaci oraz odwołuje się do freudowskiej podświadomej chęci powrotu do macierzy:

Rozwinięcie, czyli autor udowadnia, że tylko rozbudowane erpegi mają tryb bicia Niemca w kask:

Recenzent wraca do rodzinnej wioski:

Konkluzja, czyli narodziny gatunki Headshot Role Playing Game:

Ocena: 8/10, jeśli jesteś 13-letnim konsolowcem, 6/10 jeśli pamiętasz, Czytelniku, Złotą Erę pecetowych RPG.

* Wbrew pozorom dzisiejszy wpis nie jest sponsorowany przez holenderskich producentów śmiesznych papierosów.

Jestem w Daleko, żrę ogórki i nienawidzę

2010-02-04T16:22:00.000-08:00

Co mnie irytuje ostatnio:

Sesja. Gdziekolwiek spojrzę, z kimkolwiek porozmawiam, przebija się jęk bólu jakiegoś studenciaka, jakby wszyscy przebudzili się, przypomnieli sobie, że życie żaka to nie tylko podróż pełna samorealizacji, czytanie ciekawych rzeczy i poznawanie charyzmatycznych ludzi, ale też męczeńska przeprawa, która musi być podlana łzami i okraszona żałosnym zawodzeniem. Bo tak, do cholery, wypada. Opisy na gg: "sesja, zdałam!", "jutro kosa u X", "Sesja - system eliminacji studentów jest aktywny", rozmowy: "Nie dam rady, mam teraz przesraną sesję", żałosne podniecanie się zaliczonym przedmiotem: "A nic się nie uczyłam, wiesz?". Jasne, więc kto całą noc płakał za Ciebie nad porozrzucanymi kserówkami? Cień platoński? Piotruś Pan? Jezus Chrystus? Potem oczywiście następuje katharsis, można znowu pierdzielić o czymś innym i przestać zgrywać cwaniaka ("ja przeczytałem, ja wiem"). Dzisiaj z pomocą przychodzą Tobie demotywatory.pl i nasza-klasa, abyś mógł w swoim albumie zdjęć wstawić jakąś śmieszną historyjkę, żeby mama i znajomi wiedzieli, iż uczysz się pilnie, jesteś wyjątkowy, jak ponad 70 procent studiujących Polaków w Twoim wieku. Apeluję do Ciebie, Mój Kochany Kretynie, jeżeli tak bardzo spędza Tobie sen z powiek sesja egzaminacyjna, to zajmij się wertowaniem książek i pisaniem referatów, a nie wstawianiem zdjęć zakrwawionych stygmatów na portalu społecznościowym.

"Avatar". Nieustanne paplanie o tej całkiem przyjemnej przygodówce pomału zaczyna mnie wkurzać. Ale jeszcze bardziej irytujące wydaje mi się ostentacyjne olewanie wszystkiego, co avatarowe, mimo że wcześniej wykazywano zainteresowanie zbliżającym się kolejnym filmem Camerona. Bo niby nie chcą napełniać portfelów kapitalistycznych świń, bo niby są odporni na przekazy perswazyjne i marketingowe sztuczki. Bo lubią Herzoga, Antonioniego, Kieślowskiego... "Każdy mówi o niebieskich kosmitach? To ja w takim razie mam ich gdzieś, gdyż jestem lepszy od każdego, mam swoje ulubione filmy fantastyczne, stare są to filmy fantastyczne. Ach, poza tym wyrosłem z fantastyki, ludzi nienawidzę, oni nienawidzą mnie, więc ja znienawidzę ich Avatar, może mi się poprawi".

Denerwują mnie też ci nadęci poloniści, którzy ironicznym uśmiechem reagują na czyjeś opowieści o fantastyce, grach RPG (bo przecież jak to, żeby poważny student filologii polskiej interesował się czymś takim) i popularnym kinie. Sami znają Nabokova tylko z programów telewizyjnych ze Szczuką, myślą, że Gretkowska nie lubi penisów, a streszczenie w skrypcie upoważnia do późniejszej przechwałek: "Tak, znam, czytałem (i tu wstawić ciąg banałów z opracowań i wikipediowych recenzji), genialna proza, krytyka kondycji współczesnego człowieka w obliczu Ronalda McDonalda i fenomenologii newralgicznej". Kij Wam w oko.

Pozdrawiam z Daleka
Pijany Pies bez kiełbasy

List motywacyjny i CV

2010-01-14T15:48:00.000-08:00

Mogę już pisać? Aha, to dzień dobry. Chciałem uprzejmie, stosownie do załączonego w gazecie tej, no, nie pamiętam, ogłoszenia w sprawie pracy, zgłosić swoją kandydaturę na stanowisko jednostki w wieku produkcyjnym. Czyli potrzebnego społeczeństwu zapierdalacza-pracownika, odprowadzającego składki i wypełniającego rozeznania rachunkowe regularnie, bezzwłocznie. Moje imię to Kuba, mam duże doświadczenie w sektorach administracyjno-playstationowych, znam się świetnie na kreowaniu wizerunku, głównie awatarów w edytorze postaci w grach RPG. Chciałbym też przyczynić się do tworzenia pozytywnego wizerunku w Państwa Wspaniałej Firmie - znam się na PR, RP, PPR, potrafię poprawnie napisać "human resources", oglądałem serial "Lie to me", drugi sezon też. Posiadam prawo jazdy kategorii B, zdałem za trzecim razem. Chciałbym też napomknąć o świetnej znajomości komputera - obiecuję sumiennie surfować po Internecie w godzinach pracy i nie instalować gier na służbowych laptopach. Lubię angielski. Słuchać.

Załączam CV, dokument o przebiegu chorób i dowód kastracji w celu egzemplifikacji mojego oddania, nieprzekładania rodziny nad pracę, dyspozycyjności... Będę sumiennie spełniał swoje obowiązki, a dzisiaj, o teraz, liczę na pozytywne rozpatrzenie mojej prośby.

Z poważaniem
Kuba W. K.

Aha, zgadzam się oczywiście na przetwarzanie moich danych osobowych i grzebanie w mojej głowie, w celu sprawdzenia, czy przypadkiem nikt z przodków nie chorował na bezsenność, spóźniając się przez to do pracy. Wyrażam też zgodę na adaptację socjalną i gwałt mentalny.

Bo ja chciałem, a nie wyszło...

2010-01-07T16:46:00.000-08:00

Ostatnio polecono mi, abym dokończył zaczęte cztery lata temu opowiadanie o zombie, będące chyba manifestacją moich najgłupszych pomysłów (zombie-rodzice, masturbator ratujący świat, seks żywych trupów...). Miałbym je tylko poprawić, dobić do 10 stron, wysłać jakieś Nowej Fantastyce czy Science-Fiction, zarobić na piwo i cieszyć się, że publikuję.
Była godzina pierwsza w nocy. Odpaliłem plik z moim głupkowatym opowiadaniem o zombie. Zaczynałem już je "męczyć", nawet położyłem dłonie na klawiaturze, kiedy dotarło do mnie, że nie wyduszę z siebie nawet jednego wyrazu. Zacząłem więc pisać o tym, że nie mogę wydusić nawet jednego wyrazu. I wyszło, kurde, jak wyszło. Zachęcam do czytania - kolejne części tego autotematycznego bełkotu, który przerodzi się w rasowego sajnsza fikszona, już wkrótce.

Bo ja chciałem, a nie wyszło

Asteroidowe marzenia

Chciałem napisać opowiadanie o zombie do opublikowania w którymkolwiek magazynie fantastycznym, aby mieć na piwo i pochwalić się, że opublikowałem opowiadanie w magazynie fantastycznym. Chciałem czytać swoje opowiadanie w magazynie fantastycznym, wyłączyć krytykę – bo gdybym czytał to samo opowiadanie, tyle że podpisanie nie moim nazwiskiem, pewnie uznałbym, że jest cieniuteńkie. Po wpisaniu swojego nazwiska w wyszukiwarce internetowej dostałbym potwierdzenie swojego istnienia, znalazłbym informację o „Kamilu O., autorze opowiadania o morderczym wirusie zombizmu, które znalazło się w lutowym numerze Asteroidowej Planety”.
Zaparzyłem więc kawę, włączyłem komputer, popisałem na plotku-plotku, pochwaliłem się koledze, że mam zamiar napisać opowiadanie do magazyny fantastycznego, sprawdziłem moich-przyjaciół.pl, ściągnąłem muzykę i nabrałem ochoty na jagodowy sok.
Poszedłem kupić ten jagodowy sok, a opowiadanie zacząłem pisać kilka dni później, jednak miałem cholerne wrażenie, że wyszło inne niż zamierzałem. Winne wszystkiemu są cholerne powtórzenia. Nie ma co się dziwić, bo przecież myślę też powtórzeniami. O, popatrzcie wyżej: „magazyn fantastyczny”, „opowiadanie”, „nazwisko”, „cholerne”, „powtórzenia”… Cholerne powtórzenia.
Toteż opowiadanie o zombie było raczej do dupy. W dodatku zapomniałem użyć fajnego pomysłu dotyczącego poruszania się truposzy. Jestem pewny, że pomysł był zajebisty. To miało być coś związanego z naleśnikami i Stevie Wonderem…

Szczytowanie żywych trupów

Moje zombie biegały; nie miały tego kaczego chodu jak w filmach Romero. Były szybkie, a przez to piekielnie groźne. To nie jest oryginalne w najmniejszym stopniu – większość zombie w nowych filmach i książkach biega, jakby były metaforą zmieniających się czasów , tendencji w gatunku grozy, pędzenia na łeb na szyję.
Ja napisałem o nastolatku, zwykłym kujonie, który ukrywa się w swoim domku przed żywymi trupami. Jego jedynymi rozrywkami były kiedyś internetowe gry komputerowe, Spider-man we wszelkich, czy to papierowych, czy to filmowych odsłonach, klocki Lego Technics oraz masturbacja. Musiał porzucić wszystko – oprócz ostatniego, oczywiście – kiedy nastąpiła inwazja. Motorem napędowym jego poczynań jest seksowna koleżanka z klasy, która podobnie jak on zabarykadowana jest w oddalonym o kilka kilometrów domu.
Znaczy seks. Znaczy miłość była tym motorem, wiecie.
Kiedy lasia wpadła w niebezpieczeństwo, on postanowił wyruszyć jej na pomoc.
To miało być inteligentne opowiadanie z głębią i refleksją na temat pieprzenia i umierania. Wymyśliłem sobie, że jak frajerowi uda się w końcu skosztować owocu miłości, w chwili szczytowania przemieni się w zombiaka i zagryzie partnerkę. A potem dwa zombiaki będą żerować w małej mieścinie zastanawiająco blisko siebie. Jakby łączyło ich coś ponad śmierć.
Mama powiedziała, że to głupie, ale i tak je wysłałem do magazynu. Nie odpisali. Chyba mają ręce pełne roboty.

Mózgowacek nie wie, co to żądza pisania

- Całkiem fajne. – Powiedziała, odkładając kartki na łóżko.
Dobra. Mogłem przestać już głaskać swoje uda i udawać, że nie czekam na opinię Kasi.
- Tylko tyle? Całkiem fajne?
- Z butów mnie nie wyrwało, ale fajnie się czytało. Sam przecież zawsze pytasz, czy twoje opowiadanie jakoś się „czyta”. No więc jakoś się to czytało.
Równie dobrze mogłaby powiedzieć, że zajmuję się pierdołami i straciłem czas, pisząc tego gniota. Była jednak za dobrze wychowana i ciągle lubiła dowartościowywać się przeświadczeniem, że jej facet może zostać pisarzem. Nie zmieniało to jednak faktu, że miała raczej w nosie to, co czasami wypociłem.
- Wyślesz to? – spytała, przytulając się do mnie.
- Nie – odburknąłem, ale było to kłamstwo, bo przecież tekst już poszedł do redakcji. – Mam to w dupie. Tak tylko chciałem się dowiedzieć, co o tym myślisz.
Tak, kłamca ze mnie. Toż cholernie zabolało, że nie spłynął na mnie potok słów łechtających ego, pieszczących ambicję i zaspakajających żądzę sławy. Lepiej, aby pomyślała, że piszę sobie z nudów, odkładam fabuły do szuflady, a przyszłością swojego hobby w ogóle się nie martwię, tak samo jak krytyką i brakiem warsztatu.
- Poprawiłeś się z powtórzeniami. – Zapiszczała energicznie, jakby chcąc szybko mnie pochwalić, póki nie zdążyłem wejść w melancholijny nastrój. Chyba chciała się dzisiaj bzykać. Nałożyła przecież te szorty z Hello Kitty, wiedząc, że skłaniają mnie do baczniejszej obserwacji dolnych rejonów jej ciała. Nie wiedziała jednak, że szorty były łącznikiem pomiędzy moim mózgowackiem a wspomnieniami z liceum, kiedy podglądałem na wuefie koleżanki z klas niżej. Bogiem a prawdą to, że się nakręcałem, nie miało za dużo wspólnego z samą Kasią i jej spodenkami, lecz projekcjami w mózgowacku.
- Może powinieneś napisać coś o miłości albo seksie? – Uśmiechnęła się słodko.
Mózgowacek był gotowy, szczęśliwy i wkrótce spełniony. Szkoda tylko, że kosztem literackich ambicji.

M&M’s

Musiałem napisać jakieś opowiadanie fantastyczne. Nie ma zmiłuj. Inaczej ta obsesyjna myśl publikowania powracałaby do mnie, nie pozwalałaby się skoncentrować. Krótko mówiąc – stałaby się wrzodem na tyłku mojej „artystycznej” egzystencji. Natchnienia szukałem przełączając kanały w telewizorze, ale jakoś nie mogłem zatrzymać się na niczym konkretnym. Swoją drogą to ciekawe, jak zmienił się mój sposób oglądania telewizji, bo jakieś 10 lat temu dałbym się zabić za odcinek „Zagubionego w czasie” czy „Bonanzy”, a dzisiaj mimo ogromnej liczby programów, nie mogę wysiedzieć przed telewizorem dłużej niż pół godziny.
Jasne! Miałem już temat na opowiadanie! Jakże oryginalny mi się wydał w tym momencie. Posłuchajcie. Jest planeta, na której żyje rasa nie potrafiąca widzieć niczego, co jest w niskiej częstotliwości odświeżania. No wiecie, jak w tym starych monitorach komputerowych. Dlatego jedynymi rejestrowanymi przez nich obrazami są chaotyczne i przyśpieszone sceny. Oczywiście ta ich percepcja miała wpływ na wszystko – począwszy od zabaw dzieci polegających na nieustannym biegu po wszystkich piętrach szkoły, poprzez politykę (prezydent wybierany jest co miesiąc), aż po rozmnażanie – samiec krąży obok różnych samic, nieustannie przebierając nogami i jeżeli któraś mu się spodoba, a on jej, to mają tylko 4 minuty na spłodzenie potomstwa, inaczej cały czar pryska. Przedstawiciel takiego właśnie zapieprzającego nieustannie gatunku przybywa na Ziemię, przybiera postać przystojnego specjalisty od reklamy i PR i zakochuje się w prostej dziewczynie ze wsi, która uczy go spowolnionej miłości.
Byłem podniecony, ale zanim pobiegłem do swojego pokoju zanotować pomysły, zostałem zatrzymany przez współlokatorkę, która kazała mi wynieść śmieci.
Zbiegając po klatce, nieustannie budowałem w głowie fabułę. Nawet projektowałem wygląd obcych – miały gestykulować jak Sid Vicious pod 10 krechach amfetaminy, nieustannie zmieniać kolor skóry i uwielbiać M&M’sy.
Na pewno coś bym o tym napisał, gdyby nie to, że zostałem uprowadzony przez kosmitów.
Cholera, troszkę pokrzyżowali mi plany, wiecie?

Ciąg dalszy nastąpi (jak znowu będę podpity i rozbawiony moimi dawnymi opowiadaniami)...

Kultura jako źródło cierpień...

2009-12-15T16:30:00.001-08:00

Ostrzegam, to będzie banalny wpis.

Przeczytałem "Kulturę jako źródło cierpień" Freuda i nagle mnie olśniło. Pisał on o tym, że to kultura jest przyczyną wszelkich frustracji, a najbardziej naszej pierwotnej obawy - strachu przed śmiercią. Tak, ludzie boją się tego od zarania dziejów, a wg Freuda to m.in. systemy religijne wzbudzają w ludziach lęk przed tym, co po drugiej stronie.

Lektura zacna, choć autor czasami zapominał, że pewność istnienia "drugiej strony" jest dla niektórych otuchą na łożu śmierci. Sam wielokrotnie rozmawiałem z ludźmi głęboko wierzącymi, którzy mówili z pełnym przekonaniem: "śmierć nie jest mi straszna, co będzie, to będzie." Przypomniałem sobie wywiad z Profesorem Zbigniewem Religą, który też nie obawiał się końca swojej egzystencji i to mimo tego (albo przede wszystkim dlatego), że rozpatrywał "koniec" w kategoriach biologicznych i medycznych.

Jak pozbyć się więc tego strachu? Uwierzyć? A może zerwać wszelkie więzi z myśleniem kulturowym (vulgo - teologicznym)? Niby banalne przemyślenia, bo przecież miliardy ludzi na świecie codziennie próbuje nadać sens śmierci, ale dobitnie udowadniają, że najgorzej umiera się agnostykom. Tym, którzy nie wiedzą, czy "wsiadać" czy "wysiadać".

Cholernie boję się śmierci, wiecie?

Lapidarium 90210

2009-12-10T15:08:00.000-08:00

Ostatnio trochę zaniedbałem Rzodkiewkę, przyznaję. Zacząłem regularną współpracę z serwisem Aleja Komiksu, zająłem się ważnymi sprawami osobistymi, no i w końcu zabrałem się za wszelakie zaległości naukowe, więc pisał na blogu będę zdecydowanie rzadziej. Ale będę.
Pojawiły się gorące prośby o nowy wpis (aż dwa, i nie były od mojej mamy!), więc dzisiaj krótko i w kapuścińsko-lapidarno-niusowym stylu, bo nie mam czasu na nędzne problemu nędznych Ziemian. No to "sru":

Byłem w kinie na "500 Days of Summer", "Rewersie" oraz "Białej wstążce". Wszystkie te filmy były w pytkę i mam nadzieję, że wkrótce napiszę o nich coś więcej. Takie romansidło z głupim tytułem "500 Days of Summer" (polski, niestety, jeszcze głupszy: "500 dni miłości") to chyba największe zaskoczenie miesiąca, bo myślałem, że przez dwie godziny będą męczyć mnie jakieś egzystencjalne banały oraz przerysowane perypetie miłosne. Ale oglądało się przyjemnie, true story. Nawiązania do dzieł Bergmana czy Antonioniego miłe dla oko prawie tak samo, jak ścieżka dźwiękowa dla ucha (The Smiths, The Clash - nowofalowo, brytyjsko i uroczo). Do kina marsz!

W telewizji mówili, że Barack Obama odebrał dzisiaj Nobla w Oslo. Ot, przyleciał, zgarnął nagrodę, zjadł jakiś obiadek za free... Potem pewnie wrócił na pokład swojego Air Force One, aby pogłowić się, jak by tu zdobyć kolejne kontyngenty żołnierzy do Afganistanu i czy podpisanie konwencji o zakazie używania min przeciwpiechotnych jest zgodne z duchem dążenia do pokoju na świecie. To mądry i dobry człowiek, więc pewnie dojdzie do wniosku, że urwane w wybuchu kończyny niewinnych dzieci wcale nie kłócą się z wizerunkiem brodatego faceta na złotej monecie, którą postawi wkrótce na kominku. W końcu na medalu jest koleś, który wynalazł dynamit, nie?

W dzisiejszej GW ostrzegają, że świąteczne pocałunki mogą być powodem nowej fali epidemii grypy. Wszystkie młode żony zaniepokojone tym, że nie będą mogły powitać wracających zza granicy mężów, uspokajam: nie wspominali nic o dymanku. Ale należy pamiętać - bez całowania! Broń Boże! Ma być jak w płatnej miłości... A zupełnie serio - kto oczytany, ten wyraźnie dostrzeże analogię do Orwellowskiego "Roku 1984". W książce tej promowano "dobroseks" za pomocą medialnych plotek, jakoby miłość i kontakty cielesne były przyczyną wszelkiego zła. A że niektórzy podejrzewają mnie o syndrom maniakalno-depresyjny, na Boże Narodzenie mam zamiar wycałować wszystkich bliskich i umrzeć. Umrzeć z miłości.

Wystarczy tych głupot. Idę spać. Następny wpis będzie, jak będzie. Sru!

Jednych świerzbią krzyże, inni lubią rzodkiewki

2009-11-22T02:50:00.000-08:00

Przyglądając się bacznie debacie dotyczące usunięcia krzyży ze szkół, zauważyłem, że tak naprawdę to… nie wiem, o co chodzi. Może nie znam się na tych ateistycznych i katolickich postulatach; są dla mnie niejasne oraz sprawiają, że wpadam w pułapkę błędnych wniosków i zaklętego kręgu absurdu. O ile dobrze orientuję się w sprawie, to jakaś ateistka we Włoszech zażądała zdjęcia krzyża w klasie, w której uczy się jej dziecko. Dziecko to również „ateiściątko”, które – jak się domyślam – za dużo w tej sprawie do powiedzenia nie miało. Kobieta pobiegła z palącym problemem do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i powołała się na fundamentalny zapis o naruszeniu wolności wyznania i poglądów.

Co się dzieje z tymi niewierzącymi? Coraz zacieklej walczą o swoją wolność, jak gdyby matnia wszędobylskiej religii nie pozwalała im już egzystować w tym szalonym, szalonym, och, szalonym świecie.

Toż zachowują się w tej swojej walce jak … gorliwi wyznawcy!

Krzyż powieszony w klasie przed oczami miałem na wszystkich szczeblach edukacji i Bóg (!) mi świadkiem, że najczęściej na lekcji w ogóle zapomina się o jego istnieniu. Obywatelka Włoch nie wykazała, w jaki sposób ten kawałek drewna (wierzący niech się nie oburzają za te słowa – po prostu próbuję opisać krucyfiks z perspektywy kogoś, kto manifestuje swoją obojętność wobec religii na każdym kroku, m.in. ateisty) z przyczepioną do niego rzeźbą mężczyzny ranią jej poczucie wolności. Wg mnie domaga się ona usunięcia krzyża z pobudek równie doktrynalnych („Jesteś ateistą, po dziesiąte – z krzyżami walcz do upadłego, no!”) jak te, które każą innym owe krzyże wieszać.

Przeszedłem przez etap młodzieńczej fascynacji wojującym ateizmem, bo szkoła średnia dawno za mną. Dzisiaj nawet nie wiem, czy mógłbym siebie nazwać niewierzącym. Muszę jednak zaznaczyć, że nigdy nie uważałem, aby krzyż zawieszony w szkole w jakiś sposób uderzał w moją wolność osobistą.
Jeżeli komuś robi się cieplej w sercu – a to stan pożądany równie jak miłość – widząc dwa skrzyżowane kawałki drewna na ścianie, to wspaniale. Ci, którzy jak mantrę powtarzają, że krzyże w żaden sposób na nich nie oddziałują, niestety okazują się dzisiaj hipokrytami. Jak widać na przykładzie Włoszki, dostają jeszcze większych palpitacji niż gorliwi wierzący.

Dzień dobry, chcę nieźle pisać, a mam 15 złotych w portfelu

2009-11-19T15:27:00.000-08:00

Chciała lepiej pisać, więc kupiła "Poradnik Creative Writing”. Przeczytała od deski do deski, a że styl, który by ją zadowolił, nie pojawił się wraz z ostatnią stroną, rzuciła książkę w kąt i postanowiła wypytać o poradę innych, w jej mniemaniu – dar pisania posiadających. O dziwo odpowiedź zawsze była taka sama: czytać, czytać i jeszcze raz czytać.

Ludzie, skąd durny pomysł, że można nauczyć się tworzyć świetne, a przynajmniej ciekawe teksty po jakimś kursie korespondencyjnym czy przewertowaniu poradnika napisanego od nie wiadomo kogo dla nie wiadomo kogo? Skąd pomysł, że dobrym tekściarzem/dziennikarzem/poetą można zostać ot tak sobie, jak za sprawą magicznej różdżki? Gdzie podziali się samoucy, którzy nawet nie słyszeli o creative writing, a jedynym wg nich sensownym sposobem na rozwijanie stylu jest przedzieranie się przez stosy powieści i reportażów, "absorbowanie" zdań, eksperymenty z układaniem wyrazów, krótko mówiąc: przelewanie swojej mentalnej sraczki na papier?

Warsztat – mówią na studiach dziennikarskich; stylistyka – mówią na polonistyce; obserwacja – mówią na socjologii, politologii i kulturoznawstwie. A czy to takie, kurwa, trudne wziąć czasami do ręki dobrą powieść i rozkoszować się genialnymi zdaniami, które sprawiają, że włos jeży się na głowie?

Nie dajcie sobie wmówić, że najważniejsza jest kondensacja treści (owszem, jeżeli Waszymi ambicjami będzie klepanie do końca życia kronik kryminalnych, vide historyjek o żulach, którzy ukradli 10 litrów spirytusu z fabryki gorzały – w takim dziennikarstwie warsztat, rozumiany jako wykorzenianie zamiłowania do długich i mądrych zdań, gra ważną rolę). Nie pozwólcie, aby przekonali Was, że można poświęcić 2 godziny każdego dnia naszej-klasie, 10 minut przeglądaniu prasy, 10 czytaniu poradnika, 5 tworzeniu własnego tekstu, a i tak zostać Kapuścińskim. Bzdura.

Stephen King wspomniał, że trzeba spędzić 4 godzinny dziennie, czytając dobrą literaturę, oraz 4 stukając w klawiaturę maszyny pisarskiej, inaczej nie warto łechtać się mrzonkami o wyżyciu z pisania. Jeżeli jest to prawdą, to wszyscy jesteśmy cholernymi amatorami: ja, Ty, a nawet autorzy podręczników kreatywnego pisarstwa. A może w szczególności ci ostatni, bo oprócz beztalenciu, hołdują też wciskaniu klientom wielkiej, śmierdzącej kupy.

Modern Talki... tfu!, Rocking.

2009-10-23T04:37:00.000-07:00

To ciekawe, że zostałem poproszony o napisanie czegoś socjologiczno-psychologicznego na temat nowej płyty Agnieszki Chylińskiej (pozdrowienia dla autora dobrego bloga muzycznego Neuromuza, który pewnie teraz suszy zęby po przeczytaniu wartościującego kwalifikatora „dobrego”). Samo przytoczenie tych dwóch nauk implikuje poważne podejście to tematu, a przecież po odsłuchaniu „Modern Rocking” nie można zrobić nic więcej, niż poszukać w Internecie zdjęć gumowego kurczaka, zjeść kilka rzodkiewek i mieć nadzieję, że astronomowie właśnie odkryli kometę zbliżającą się w kierunku tego popieprzonego muzycznie kraju…
Oczywiście wiem, o co chodziło – miałem napisać coś o kondycji polskiej muzyki, celowym kreowaniu się na buntowników, wszędobylskim udawaniu oraz konformizmie, który śmierdzi złotówkami. Zrobiłbym to, gdybym kiedykolwiek uważał Agnieszkę Chylińską za „rockówę” z prawdziwego zdarzenia, ale nie byłbym szczery, bo jej muzyka wisiała mi od dawna. Jedyne, co miało potencjał, to wysokie tony jej głosu oraz, czasami, elektroniczne dźwięki. Warstwa tekstowa była natomiast interesująca niczym pilotowy odcinek „Plebanii”.

Ten wpis na temat nowej płyty Chylińskiej nie będzie recenzją sensu stricto. Nie jestem aż takim potworem, żeby najpierw katować czytelników wyimkami z błyskotliwych refleksji twórczych pani Agnieszki, a potem brać pod lupę nazwy utworów oraz warstwę dźwiękową. Aby być szczerym wobec siebie i Was, Perwersyjni Konsumenci Rzodkiewek, muszę od razu napisać, że płyta „Modern Rocking” jest gówniana. Bez dwóch zdań. To jedna z najgorszych płyt, jakie słuchałem (oczywiście wierzę, że są gorsze – jakiś południowokoreański band założony przez upośledzonych mieszkańców rybackiej wioski mógł wydać coś tragiczniejszego, ale ja staram się słuchać dobrej muzyki, naprawdę).
Jestem skłonny zrozumieć, że muzyczka jest teraz zakochaną, szczęśliwą matką, a dużym uproszczeniem byłoby stwierdzenie, iż powinna tworzyć z większym „pazurem” i „mięsem”. Naprawdę nie o to chodzi – szkoda mi Chylińskiej dlatego, że „współczesne rockowanie” to dla niej ckliwe pioseneczki, a nie post-rockowe poszukiwanie. Będzie też mi szkoda Chylińskiej, kiedy spotka na ulicy młodocianą fankę O.N.A., która zainspirowana jej dawnym life-stylem wykrzyknie: „Ty szmato! Dzięki twojej muzie zrobiłam sobie tatuaż na plecach i zaczęłam nosić glany! A teraz sprzedajesz tym, tym.. decy… dysy... no bogaczom pieprzonym!”. Szkoda mi Chylińskiej, że musiała tyle lat udawać. Udawanie jest ponoć trudne. Zapytajcie księży.

A teraz obiecana analiza warstwy tekstowej:

Daje znać o sobie czas, ooo, czy jeszcze coś pokocham w nas, ooo… – słowa te wyrażają egzystencjalne problemy, o których pisał m. in. J.P. Sartre i A. Camus. Czy w industrialnym świecie, gdzie zmieniają się nawet koncepcje dotyczące przepływu czasu, jest miejsce na zbiorową pamięć i przywiązanie do wartości?

Chcę kochać żarliwie, tęsknić niecierpliwie, śmiać się do siebie, aaaa, chcę kochać znowu ciebie, aaaa – emocje, określane przez podmiot jako pozytywne, są jednocześnie ideami eudamojniztycznymi. Autorka swój obraz szczęścia wyraźnie przeciwstawia filozoficznemu stoicyzmowi, choć daleko jej do doktryny hedenonistycznego materializmu.

Beat it, Charles!

2009-10-21T05:50:00.000-07:00

Nie ukrywam, że lubię pisarzy z tzw. beat generation. Nie chodzi wcale o to, że trafiają w moją potrzebę "szczerej literatury" ani o to, że modne jest dzisiaj odwoływanie się do amerykańskich buntowników lat 50. i 60 (co niekoniecznie jest prawdą - modne to było za czasów świetności Marka Hłaski, dzisiaj nonkonformizm beatników nie ma tej siły co kiedyś). Jako humanista, który musi - bardzo często z konieczności - obcować z różnymi książkami, pisarze enfant terrible są odświeżającą rozrywką, szczególnie w dobie pseudofilozoficznych męczarń typu "Sekret". Dlatego ich czytam. Dlatego ich lubię. Twórcy tacy jak Ken Kesey, William S. Burroughs Jack Kerouac czy Hunter Thompson po prostu nie pieprzą smętów.

Doskwierało mi, że Charlesa Bukowskiego, najoryginalniejszego pisarza i poetę z Beat Generation, poznałem stosunkowo późno, ale chyba jestem usprawiedliwiony, gdyż trudno znaleźć jego książki w polskich księgarniach i bibliotekach. A szkoda, bo oddałbym 10 książek Murakamiego czy Sienkiewicza za jedno wczesne wydanie tego autora.

Nie będę pisał recenzji, nie będę zachwalał "mięsistego" stylu "Szmiry" oraz kopiącego po jajach naturalizmu powieści "Na południe od nigdzie" - zostawię to krytykom, którzy albo zachwycają się Bukowskim, albo nie zostawiają na nim suchej nitki. W przypadku tej postaci ciekawe jest jednak to, że wydaje się najbardziej cieszyć z obecności tych drugich, a kiedy mówi: "mam ich wszystkich głęboko w dupie" nie wątpisz w ani jedno słowo.

Charles Bukowski o -
pięknie: Jest tak wiele kobiet, o których powiedziano mi, że są niby piękne. Cholera, a ja się wtedy czuję, jakbym patrzył w talerz zupy. Nie ma niczego takiego jak brzydota. Jest coś zwanego matematyczną deformacją, ale zewnętrzna "brzydota" nie istnieje... Rzekłem, kurwa;

wierze: Wiara jest dobra dla tych, co ją mają. Mnie nią nie obciążajcie. Mam więcej wiary w mojego hydraulika niż w wieczną istotę. Hydraulicy wykonują kawał dobrej roboty. Podtrzymują przepływ gówna;

dobrej książce: Kiedyś wziąłem dobrą książkę i poszedłem do łóżka z wielką paczką krakersów Ritz. Zacząłem czytać i jeść te krakersy, śmiać się i jeść krakersy. Przeczytałem powieść od dechy do dechy, bez żadnej przerwy. Wstawałem tylko po to, żeby się wysrać. A pudełko krakersów było puste. Trzeba mnie było widzieć. Nie mogłem się ruszać. Oto co zrobi z tobą dobry pisarz. Niemal cię, kurde, zabije... zły zresztą też.

Every sperm is sacred, every sperm is saint...

2009-10-21T02:24:00.000-07:00

Kolejne wydarzenie, któremu chciałem poświęcić kilka swoich "perłowych" zdań na poprzednim blogu, ale nie wyszło... Thanks a lot, fuckin multiblog!

W poniedziałek 5 października minęła 40. rocznica nadania na kanale BBC pierwszego odcinka "Latającego Cyrku Monty Pythona", serialu komediowego, który zmienił moje życie. Nie będę się rozwodził nad geniuszem Chapmana, Iddle'a, Cleese'a oraz Gilliama (notabene: dzisiaj jeden z moich ulubionych, ciągle aktywnych reżyserów - "12 małp", "Fisher King", "Tideland"...), ale warto zachęcić do obejrzenia ich skeczy tych, którzy chcą odreagować po telewizyjnych chałturach kabaretowych.

I nie zgodzę się, że humor Monty Pythona ociera się o elitaryzm. Gówno prawda - każdy średnio rozgarnięty widz jest w stanie czerpać przyjemność z ich dowcipów, a punktowanie absurdów tego świata ciągle wymaga sprawnych rzemieślników. Panowie, dziękuję Wam za te lata!

Mecz pomiędzy greckimi i niemieckimi filozofami:

Ty też powinieneś bać się Inkwizycji:

Teologia wg Pythona - każda kropla spermy jest święta!

Animacje Terry'ego Gilliama:

Sokrates jest w pytkę... I nie ma tatuażu!

2009-10-20T12:33:00.000-07:00

„Skazani na śmierć” za co? „Kryminalne zagadki” gdzie? „Dexter” jaki? „Monk”? Kto to, do cholery, jest Monk?

Młodociani pożeracze seriali nie pamiętają ekscentrycznego, ale i inteligentnego porucznika Columbo, którego przygody można było śledzić na ekranie przez ponad 30 lat. Wcale im się nie dziwię – „Columbo” był spokojnym, stonowanym filmem, bez wszędobylskich kolorów niczym z psychodelicznej „jazdy” po zażyciu LSD, wygładzonych komputerowo aktoreczek z fajnymi cyckami oraz napakowanymi facetami z tatuażem na plecach, w którym znajdziemy nawet fragmenty „Kamasutry”. Jakoś blado wypada na tle dzisiejszych TV-herosów palący cygaro, jeżdżący zdezelowanym peugeotem i chodzący w wymiętym prochowcu porucznik włoskiego pochodzenia. W czym więc tkwi sukces postaci?

Na pewno nie w seksualności, bo Columbo jest wierny żonie, o której wspomina w każdym odcinku, co twórcy uczynili swojego rodzaju żartem – dużo o niej wiemy, między innymi to, że ma „charakterek”, jednak konsekwentnie nigdy nie pojawiła się na ekranie. Charyzma? Jaka charyzma? Przecież on wydaje się być niezbyt rozgarniętym starszym panem, który łazi po ekranie bez celu. Filozofa? O tak…

Bo Columbo to Sokrates. Model postaci, o którym się zapomina, bo dziś aby być postrzeganym jako erudyta, trzeba zgrywać cynicznego ważniaka (vide „Dr House”), a nie prowadzić dialog wykorzystujący tzw. metodę majeutyczną. Columbo od początku zadawał ważne pytania, często maskując je banałami, aby uśpić czujność podejrzanego. Skutecznie, bo w końcu dostawał odpowiedź na frapujące go tematy, a nie musiał nawet wyciągać pistoletu, aby stać się największą zmorą „tych złych”. Załatwiał ich filozofią. Załatwiał pytaniami… I nie miał, kurwa, tatuażu z podpowiedzią!

Cieszę się, że kupiłem DVD z serialem.

A może film o Charlesie Mansonie w dziecięcej kategorii wiekowej?

2009-10-17T04:30:00.000-07:00

W "Holiłut" pojawił się pomysł, aby zekranizować komiks "Lobo". Według fanów historyjek obrazkowych to dobrze, bo kosmiczny łowca jest antybohaterem, którego wyczyny na ekranie mogłyby być polem do popisu dla twórców muzyki metalowej oraz niekonwencjonalnych, ocierających się o groteskę (a nawet gore) scen akcji. Ja sam po obejrzeniu "Sin City" i "Planet Terror" uważam, że idealnym reżyserem do tej roboty byłby Robert Rodriguez.
Wbrew pozorom to nie pomysł przeniesienia Lobo na wielki ekran budzi kontrowersje, ale kategoria wiekowa, jaką proponują pomysłodawcy. Otóż "Lobo" (Ostatni Czarnianin, który do cna wybił przedstawicieli swojej rasy, tylko po to aby być "jedynym w swoim rodzaju"; obecnie miłośnik wyrywania kończyn różnym kosmicznym stworom) to wg nich materiał na tzw. PG-13, czyli obraz bez przekleństw, krwi, alkoholu, koniecznie z jakimś moralizatorskim przesłaniem. Tak, już wyobrażam sobie Lobo uśmiechającego się do kamery i mówiącego: "pijcie mleko, bo jest zdrowe, a heavy metal to deprawujące młodzież dzieło Belzebuba i jego uzależnionych od heroiny wyznawców. Roman Polański jest zły! Pamiętajcie, drogie 13-latki, nie odwiedzajcie domu Jacka Nicholsona".

Wydawać się mogło, że to internetowa fora komiksowe będą miejscami obrony jedynego słusznego wizerunku Czarnianina, ale nic błędnego - znajdą się tam tacy, którzy przez kilka stron próbują przekonać współrozmówców, że da się nakręcić "Lobo" w PG-13. Zainteresowanych odsyłam tu.

A oto i wyimek komiksowy, który udowadnia, że Lobo jest niezwykle delikatną postacią nadającą się do propagowania zdrowego stylu życia, a w dodatku świetnym nośnikiem filozofii konfucjańskich i stoickich:

Mechaniczna Rzodkiewka 2.0.

2009-10-17T02:54:00.000-07:00

Zacznę od oburzenia! Któregoś pięknego dnia postanowiłem zrobić wpis na moim blogu (http://mechanicznarzodkiewka.multiblog.pl/), używając do tego multiblogowego edytora. Po naciśnięciu "publikuj" okazało się, że niestety konto się zdezaktualizowało czy coś... Nie pamiętam, jakiej frapującej kwestii dotyczył ten wpis, ale wiem NA PEWNO, że był był to kolejny superinteligentny tekst pełny życiowej głębi, przesączony zapachem rozkładających się warzyw i godny Nagrody Nobla.

Właśnie - Obama dostał Nobla, słyszeliście? Ja swojego zamówiłem na Allegro. Myślę, że paczka z upragnioną nagrodą (oraz kilkoma komiksami i koszulką z Homerem Simpsonem) przyjdzie gdzieś za tydzień. Be aware!

Dobra, przechodzimy do meritum sprawy: Palikot ma bloga, Warren Ellis ma bloga, Hank Moody ma bloga, Kataryna (kim, do chuja, jest Kataryna?) ma bloga, Kevin Smith ma bloga, to i Kuba ma bloga!

A spragnionych wcześniejszych postów zapraszam na Mechaniczną Rzodkiewką 1.0.